Martin en Tom

Op 2 februari hebben we het bedrag van bijna 5500 Euro officieel overgedragen aan Fight cancer. Nathalie de Vries (geen familie) nam de cheque in ontvangst en luisterde samen met een aantal collega's van Davinci naar de presentatie over onze reis. Tja, daarmee heeft het project een officieel einde gekregen en moeten we gaan denken over een volgend project. De site blijft nog een poos bestaan en de rekening ook, dus...
Please click here to give your own feedback

Alexander en Dieni

We denken dat er best belangstelling voor jullie reisverslag in boekvorm bestaat.
Wij willen er in elk geval in onze shop zeker aandacht aan besteden.
Een reisverslag van dag tot dag is wel erg leuk om te lezen en laat de lezer (samen met het kaartje op deze site zien waar het nu was.
Prijs is altijd listig. Ergens tussen de € 19.95 en € 29,95 is meestal wel goed. Zeker als het jullie inderdaad lukt om de kosten gesponsord te krijgen en de opbrengst dus naar het goede doel gaat.
Lukt het niet helemaal met de sponsoring, kun je er altijd een "vanaf-prijs" voor vragen waarbij de keuze aan de koper is of die meer over heeft voor het goede doel.
Misschien heb je wat aan de ervaringen van andere reizigers die iets dergelijks deden en een leuk reisverslag van hun reis hebben uitgegeven. Trek dan even aan de bel via de mail.

De website ziet er trouwens erg mooi uit en is goed te lezen.
Please click here to give your own feedback

Papa / Helmich

Ik sluit me graag aan bij Anne Lucinde!

En ik vind de kosten niet zo belangrijk. Het is een soort monument of zo. Vóór of niet te laat na Kerstmis: ik doe mee en zie het graag komen.

Vergeet niet een aantal "Totalen" te vermelden: sponsorbedrag, liters brandstof, filters, aantal uren gewacht aan grenzen, aantal (niet geïnde) bekeuringen, aantal genomen shots en foto's . . . laat de fantasie de vrije loop!

Papa / Helmich
=====
Please click here to give your own feedback

Anne Lucinde

Ja, ja, van het één komt het ander ... Een verslag van dag tot dag lijkt mij niet nodig. Lijkt erg veel op wat er op de site staat. Lijkt mij leuker een soort fotoboek met korte teksten bij de foto's en tussendoor wat (korte) teksten in de vorm van leuke anekdotes, landtypische gebeurtenissen. Dingen die jullie aangesproken hebben. Een persoonlijke insteek lijkt mij wel heel wenselijk. Voorin (of achterin) het boek een kaartje met de gereden route. Dan zou je daar ook nog aan kunnen geven op welke plekken de foto's zijn gemaakt en/of de anekdotes hebben plaats gevonden. Eigenlijk een soort samenvatting in woord en beeld dus ...
Vorm: ingebonden met een 'geplakte' rug, foto's van goede kwaliteit, maar ook weer niet te duur.... (Als je eens voor een dubbeltje op de eerste rang kon zitten ...)
Een uitgifte vlak voor voor de feestdagen zou natuurlijk helemaal een uitkomst zijn (kan men het aan mekaar kado geven ...) Maar ja, dit jaar lukt dat niet meer en om nou nog een heel jaar te wachten lijkt me te veel van het goede ...
Please click here to give your own feedback

Hans en Lucia

We genoten van julle verhalen en foto's.
Een verslag met enkele"typische" fotos met onderschrift is misschien een optie.
Denken jullie ook over een "lezing" met power-point?
Over prijzen heben we geen flauwe notie; "goud-op-snee"lijkt ons niet nodig al is de hele tour voor julli wel goud-op-snee
Sukses met het bedenken van  ïets".
Groeten uit Delden

 

Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Beste mensen, gulle gevers en geïnteresseerden,

Wij zijn druk aan het nadenken over hoe we onze bijzondere reis kunnen vastleggen in boekvorm. We hebben wel wat ideeën, maar weten eigenlijk niet of er wel animo voor is. En waar kunnen we dat beter peilen dan op onze eigen Gastenboek.

We hebben een aantal vragen:
  • moet er een boek komen?
  • zo ja in welke vorm (reisbeschrijving van dag tot dag, een beschrijving van de landen en onze belevenissen of bijvoorbeeld als een verzameling van columns). Uiteraard met een heleboel mooie foto's er bij.
  • zo ja, wat zijn jullie bereid te betalen voor zo'n boek (het is de bedoeling dat alle opbrengsten naar Fight cancer gaan, als we de productiekosten gesponsord kunnen krijgen)
  • of hebben jullie hele andere ideeën?

Laat het ons weten via dit gastenboek.

Alvast bedankt voor jullie reacties.
Please click here to give your own feedback

Papa / Helmich

Zojuist (= zondag 18 oktober 2009 om 20:00u) met Google "around2seas" opgevraagd . . .

Resultaten 1 - 10 van circa 12.100 voor around2seas ! Klasse!

Volgende keer: 1 melding per kilometer; what say?

Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

De officiele km stand van deze reis is geworden: 17.214km.

In Hoevelaken stond de teller op 30.843km. De eerste foto van de km stand is genomen na 180 km tijdens de eerste pauze in Duitsland en toen stond er 13.809km op de teller. Dus 30.843 - 13.809 + 180 is 17.214km.
Zaten we er toch niet gek veel naast met onze voorbereiding/voorspelling van 17.000km.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

In Schlaitz zijn we twee nachten te gast geweest bij Albert en
Yvonne en hun zonen Stefan en Jelle. Niels hebben we helaas niet gezien,
want die was op kamp (het is nu Herfstvakantie in Duitsland).
De ontvangst was hartverwarmend en het was leuk iets te horen over de
manier waarop zij een groot varkensfokbedrijf in de voormalige DDR opgezet
hebben. Dat gebeurt daar op een schaal die in Nederland volgens mij niet
voorkomt. ´s Middags zijn we op bezoek geweest in Wittenberg, de stad waar
Luther zijn 95 stellingen op de kerkdeur timmerde.

De volgende dag, eergisteren, hadden we een lange rit voor de boeg
naar Munster. De weerberichten waren niet erg gunstig en we maakten ons op
voor een koude natte dag. Na 30km leken onze bange vermoedens bewaarheid
te worden. Terwijl we door Halle reden, brak er een enorme wolkbreuk los,
die ons in een paar minuten volkomen natregende. Het vreemde was dat 2 km
naar het zuid-westen de lucht blauw was en boven ons en in alle andere
richtingen grijs en donker. Terwijl we door de verkeersborden door Halle
geleid werden, gingen we dan weer in de richting ZO en net als we dachten
dat het goed zou komen, moesten we weer rechtsaf en reden we van de blauwe
lucht weg. Uiteindelijk toch in het goede gebied terecht gekomen en hebben
we de rest van de dag welliswaar in de kou, maar toch relatief droog
afgelegd. Het gebied net ten oosten en noorden van Paderborn bleek zeer de
moeite waard. Mooie heuvels, rivieren en vriendelijke dorpjes. Onderweg
kwamen we regelmatig de verkeersborden ´Markierung fehlt´ en
´Strassenschaeden´ tegen. In het eerste geval bleek er dan een streepje
van de onderbroken middenstreep te ontbreken. Het tweede geval was
ernstiger. Het zou best kunnen zijn dat ze de weg gerepareerd hadden en
dat het nieuwe asfalt een mm of 5 boven het oude uitstak. Op de M32 stond
een keer een bord dat vermeldde dat de weg wat oneffen was over de
volgende 10km. Ze bedoelden feitelijk dat de weg weg was over een afstand
van 200km: de kracht van understatement.

´s Avonds net buiten Munster een hotel gevonden en daar dezelfde maaltijd
gegeten als waar we de reis mee begonnen waren. Schnitzel met frites. De
weersberichten lieten zien dat waar we drie dagen geleden gereden hadden,
er nu sneeuw lag en de minimum temperaturen in Duitsland gingen in tempo
omlaag. We moesten rekening houden met nachtvorst. En inderdaad, de
volgende ochtend waren onze zadels bevroren. Het eerste uur hebben we
gereden met een temperatuur van -1gr. Bij de grensovergang de Lutte hebben
we een hernieuwde poging gedaan om onze carnets de passage te laten
aftekenen. De douane-dame meldde ons dat ze gedurende haar gehele carriere
dit document misschien 3 keer was tegengekomen en dat ze niet precies wist
wat er van haar verwacht werd. Maar, gezamenlijk zouden we er wel
uitkomen. Nog even een telefoontje gepleegd naar een zieke collega en de
juiste stempels en handtekeningen stonden op het carnet. Just like that,
no fuzz. En toen waren we in Nederland en was onze tocht bijna ten einde.

Terwijl we binnendoor naar Almelo reden voor de koffie, werden we woest
ingehaald door een politiewagen in burger. De lichtkrant met Stop, Politie
kwam omhoog en even dachten we: "Het zal toch niet waar zijn". Maar het
was vals alarm, het was het ontvangstcomite dat ons reeds sinds de grens
gevolgd was. De hereniging met de broers van Martin was uitbundig.
Vervolgens koffie gedronken in Almelo bij de vader van Martin met petit
ontvangstcomittee.

Klokslag drie uur, zoals afgesproken, reden we de Sportweg in Hoevelaken
binnen waar ons een alleraardigst welkom bereid was. De reis van 2 maanden
was voorbij, en 17034km en 1700 liter benzine, en 14 keer formulieren
invullen die we niet begrepen, en 2 keer een politieagent ommoeten kopen
en 1 keer een politieagent net niet omkopen en
5 totaal verregende dagen en dus 55 prachtige dagen en 2 paar banden en
een hele hoop pilsjes later staan we weer aan het beginpunt.

Het was een prachtige reis, die ons veel heeft laten zien, waarbij
we enkel vriendelijke mensen tegengekomen zijn (behalve een paar
douanebeamtes en politieagenten). We hebben de reis aangegrepen om een
goed doel te steunen. Dat doel verdient nog steeds jullie steun. De
website blijft voorlopig in de lucht, de rekening blijft bestaan, dus
vergeet niet ´Fight cancer´ te steunen als je dat nog niet gedaan hebt.

We bedanken jullie voor de leuke reacties in het gastenboek, we hopen dat
jullie van de website genoten hebben. De komende dagen zullen we nog de
laatste foto's en video's plaatsen.

Martin en Tom

Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Eergistermorgen vertrokken uit Krakow. Het was bewolkt en al gauw begon het te regenen.
Tegen de tijd dat de lucht echt loodgrijs was en de regen zonder rekening te houden
met drie motorrijders uit de lucht kwam vallen kwamen we aan bij Auschwitz. Het weer
kon niet beter passen bij deze afschuwelijke plaats. Auschwitz en Auschwitz II (Birkenau)
werden gebruikt om op industriele schaal Joden, Zigeuners, Polen en Russen te vermoorden.
Zo veel als mogelijk werden de overblijfselen gebruikt. Zelfs het haar van de vrouwen werd
verpakt in balen van 22 tot 26kg en verstuurd naar de textielindustrie. In 1 van de
barakken was een hele verdieping gevuld met haar dat door de Russen bij de bevrijding van
het kamp gevonden was. Juist die barak geeft aan hoe weerzinwekkend de nazi´s bezig zijn
geweest.

De gebouwen staan in rechte rijen, populieren groeien er tussen. Er kan geen groter
contrast zijn tussen de rust die het nu uitstraalt en de ellende die er tussen 39 en 45
plaatsgevonden heeft.

Na een aantal uur hebben we de reis hervat richting Wroclaw. We waren allang totaal
verregend en de temperatuur was gezakt tot 6gr. In Wroclaw aangekomen waren we op zoek
naar het hotel Menopol, waar Marleine Dietrich en Pablo Picasso geslapen hebben. Niet
te vinden. Uiteindelijk maar het eerste de beste hotel genomen dat we tegenkwamen. Dat
was een voltreffer. De motorfietsen konden in de parkeergarage, de kamers hadden
snoeihete douches met meerdere douchekoppen. Precies wat de verregende motorrijder nodig
heeft.

Na een warme nacht, waarin onze spullen toch niet helemaal opgedroogd waren, op weg naar
Schlaitz in Duitsland (vlak bij Leipzig). Polen en Duitsland zijn beiden lid van de EU,
dus dit zou de eerste grensovergang zijn zonder papierwinkel en verplicht uitpakken van
de bagage. We hadden de Duitse douane echter nog wel 1 keer nodig om de carnets de passage
van de motorfietsen definitief te laten aftekenen. Bij de grens aangekomen was het
Zollamt kantoor gesloten. Geen Zollbeamte te zien. Dit was toch wel ironisch; zeven weken
lang konden we de douanemannen missen als kiespijn, met hun formulieren en hun
bureaucratische imborst. Nu hebben we zelf behoefte aan 1 douaneman die nog 1 keer zijn
stempel zwaait en nog 1 keer zijn handtekening zet, en dan zijn ze dicht. Op zondag
kan er geen zaken gedaan worden met de douane. Het zal moeten wachten tot de Nederlandse
grens.

De hele dag dreigde het, maar echt tot regenen kwam het niet. We zagen zelfs zo nu en dan
de zon. Het laatste stuk naar Schlaitz langs de Elbe gereden. Prachtig landschap. We zijn
nu echt terug in Europa.

Please click here to give your own feedback

moeder Antje

Jullie grensverhalen blijven bijzonder. Gisteren sprak ik in een groep over al of niet moed hebben. Ik beluister in jullie verslag dat het vooral ook een kwestie van laconieke rust is. Het lijkt al bijna thuis maar er zit nog een hele vakantieafstand tussen. Veel goeds beleven weer op het volgende traject. Moeten jullie in het weekend nog koeien melken?
Liefs
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Gistermorgen zijn we vertrokken uit Lviv om naar Krakow te rijden. Het is een tocht van
onder de 300km, we zouden dus rond een uur of drie in Krakow moeten kunnen aankomen.
Bij het vertrek was het al 17gr. Het beloofde dus een prachtige dag te worden met een
cake-walk tochtje.

Bij de grens aangekomen stond daar een rijtje autos. We zijn achter aangesloten en zijn
zoals dat te doen gebruikelijk is met onze papieren naar voren gelopen om die bij allerlei
loketten van de Oekrainse paspoortcontrole en customs aan te bieden. Binnen 20min was het
klaar! Geen problemen, geen papierwerk in te vullen, stempelen en klaar. Vervolgens mochten
we aansluiten bij de moeder van alle files voor de Poolse grens. Na een poosje kregen we
de tip om langs de file te rijden. Wij waren lid van de EU, de meeste mensen in de file
niet en vooraan zou de file zich splitsen in een EU en een niet-EU gedeelte. Aldus gedaan
en binnen een paar minuten stonden we bijna vooraan. En inderdaad er waren meerdere
poortjes voor EU en meerdere poortjes voor niet-EU. het vreemde was dat het poortje voor
niet-EU (waarop stond: all passports) leger was dan het EU poortje. Omdat er stond
dat het voor 'All passports' was, zijn we maar geswitched om vervolgens door een buiten-
gewoon sexy Poolse douanebeambte streng toegesproken te worden en teruggejaagd te worden
naar het EU-poortje. Je gelooft het niet maar ze maakte sjoe-sjoe geluiden en wegjaag
bewegingen. Buitengewoon. We moesten daar nog een uurtje in de zon wachten en ontdekten
dat de tijd ook weer een uur teruggezet moest worden, dus het zag er allemaal nog
rooskleuriger uit.

Na enige tijd werden onze papieren in behandeling genomen. De douanebeambte zette Martin
vervolgens apart, liet duidelijk merken wie de baas was, en sommeerde Martin mee te komen
naar een separaat gebouwtje. Er waren problemen met de papieren. Aldaar aangekomen moest
Martin in een kamertje wachten terwijl de douaneman met de papieren in een belendend
kantoor verdween. Na 10 minuten kwam die daar weer uit en Martin werd zonder verdere
uitleg heengezonden, zoals dat in het jargon schijnt te heten.

Al met al, ging het eigenlijk toch wel goed, want voor 12:00u lokale tijd waren we in
Polen. Net over de grens hebben we de heerlijkste hamburger ooit gegeten. Wat wil je nog
meer?

De eerste twintig km richting Krakow waren fabuleus. Prachtig asfalt, lege weg. We
maakten al opmerkingen dat het verschil tussen de EU en bv. Oekraine heel significant
is. Totdat we mochten aansluiten bij een file, die ontstaan was omdat er aan de weg
gesleuteld werd (met EU-geld, natuurlijk). Die file heeft vervolgens ruwweg tot Krakow
geduurd, een slordige 240km. Om zes uur ´s avonds kwamen drie gefrustreerde motorrijders
aan in Krakow, vonden zonder echt te zoeken het hotel, maar dat bleek vol te zijn, Het
volgende hotel ook en bij de derde was het raak.

Ingechecked en onze spullen naar de kamer gebracht. Toen we richting bar gingen en
de lift uitkwamen was de niet onaanzienlijke lobby totaal gevuld met Italianen en bagage.
Een ongelovelijk kippenhok. 250 Italianen die discussieren over de vraag of iedereen
wel de goede sleutel heeft gekregen. Na een paar pilsjes was het frustratieniveau tot
acceptabel niveau gedaald. Op naar het restaurant en ja hoor het Italiaanse kippenhok
was daar neergestreken. Lekker gegeten en toen naar bed.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Lviv is een stad waar de historie uit alle porieen komt. Dat bleek tijdens een wandeling
die we door de stad maakten. De stad is ook erg aan verandering onderhevig. In het hotel
kwamen we een Duitse vrouw tegen, die hier al 19 jaar jaarlijks komt. In het begin waren er
niet of nauwelijks autos, waren er geen cafe's of reataurants. De enige touristen kwamen
in groepsverband en werden in groepsverband behandeld. Het aantal auto's is
vertwintigvoudigd, de stad staat bol van de terassen, reataurants en cafe's. Op alle
winkelpanden is schreeuwende reclame aangebracht. Men heeft hier het westerse voorbeeld
ter harte genomen.

Een paar dingen vallen op, die we nog niet elders gezien hadden. In de eerste plaats het
aantal boekwinkels. Dat is fenomenaal. Vooral tweedehands boekwinkels vind je op iedere
straathoek.Ook daar waar voor het publiek een ondergrondse oversteekplaats voor een
drukke straat gemaakt is, is deze volgebouwd met boekenstalletjes. Misschien zijn al
deze boekwinkels en stalletjes er wel omdat Lviv de eerste stad was in de Oekraine waar
de boekdrukkunst bedreven werd. Een zekere Fedorov bracht de boekdrukkunst naar de Oekraine
en hij vestigde zich in Lviv.

Het andere wat opvalt is het grote aantal notarissen. In iedere straat is wel een
notaris te vinden en het vreemde is dat er in deze stad zelfs een officieel verkeersbord
bestaat die aangeeft waar de dichtstbijzijnde notaris te vinden is. We vroegen ons af op
welk moment er een urgente behoefte bestaat aan een notaris, waarbij het bestaan van dit
soort verkeersborden gerechtvaardigd is.

In tegenstelling tot andere steden in Rusland en Oekraine, waar alleen mannen en jongens
met een fles bier op straat gezien worden, is de vrouwenemancipatie hier met recht
doorgedrongen: hier zie je ook vrouwen met een geopende fles bier over straat lopen,
regelmatig een stevige lurk nemend.


Please click here to give your own feedback

Tante Olly, Roderwolde

Deze 7e oktober is een regendag! Oom Otto is naar Hilversum om met een stel vrindjes het Media gebeuren te bezoeken! Ik bezoek eindelijk jullie guestbook en heb een stuk van jullie reis gelezen: fantastisch! Zitten jullie nieren nog wel op de juiste plek??? Een tijd geleden heb ik jullie films bekeken en kon uiteindelijk de site niet meer sluiten!  Telkens begonnen de motorfietsen weer te rijden en hoorde ik Martin's commentaar ! Na een kopje koffie ben ik opnieuw naar het kantoor gegaan en toen was gelukkig alles zwart en met een tikje op de toets kon ik normaal afsluiten. Weer wat geleerd! namelijk een tijdje niets doen! 
Het was ook leuk om reacties van anderen te lezen. Ja, wij brachten een gezellig bezoekje aan het huisje van "Oom Bram" op de Lemelerberg op de laatste zomerse zondag van dit jaar! Geniet van jullie laatste reisdagen, gezellig met Judith erbij!
In 1963 trokken wij 2 maanden door Griekenland/ de eilanden met bus,boot en veel te voet (we passeerden Skopje per trein ongeveer 4 uur voordat daar de aardbeving plaatsvond); de gastvrijheid, die jullie in verschillende stukjes beschrijven roept bij mij veel herinneringen op, zo'n reis maak je voor je leven! Behouden thuiskomst, tante Olly. 
 
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Het was vandaag een grijze en koude dag. Bij het vertrek uit Rivne regende het een beetje,
maar niet zoveel dat we er last van zouden krijgen. Na een half uurtje hield het op en
bleef het verder grijs en een graad of negen.

De politie controleert in dit land vooral de snelheid. Ze doen dat met handradar.
Tegenliggers waarschuwen je al een kilometer van te voren, dus je hebt dan ruimschoots
de tijd om je snelheid aan te passen, mocht dat nodig zijn. Tot onze verbazing werden
we toch beiden aan de kant gedirigeerd door een jonge agent met zijn verkeersstok. Hij
sprak geen Engels, maar het was duidelijk dat we onze papieren moesten laten zien. Daarna
wilde hij nog wat zien, maar het was niet duidelijk wat dat was. Uiteindelijk meegenomen
naar de politieauto en daar zat op de voorruit een soort vignet met geldigheid tot 2010.

Waar was ons vignet, wilde hij weten. Nou, die hadden we niet. Problem, Straf
Straf. (Russisch voor boete). Wij maakten in het Engels bezwaar want we waren ervan
overtuigd dat wij geen vignet nodig hadden. De discussie liep op en onze paspoorten
verdwenen in het handschoenenkasje van de politiewagen en de jonge agent maakte
duidelijk dat we moesten betalen omdat anders arrestatie en in beslagname van de
motorfietsen zou volgen. Straf, Money, Dollars kwam er steeds uit. Het klonk ons
allemaal zo ongeloofwaardig dat ik de telefoon ter hand nam en naar mijn broer belde
en tegen de agent zei dat ik de ambassade aan het bellen was.

Martin schreef tegelijkertijd het kenteken van de politiewagen op en eiste van de politie-
agent zijn penningnummer te weten. Op dat moment veranderde de situatie vrij abrupt: de
paspoorten kwamen weer tevoorschijn en werden overhandigd. De agent deed zijn armen
over elkaar en zij een paar keer: go, you can go, go. Dat deden we dus maar.

Na dit akkefietje zijn we gaan lunchen in typisch Oekraiens plattelands eethuisje.
Het menu bestond uit Borsch met zure room, en gestoomd deeg met aardappelvulling en
zure room. Daarna thee. Dit geheel kregen we voor een plattelandsbedrag: het equivalent
van USD 7,50.

Lviv was na de lunch nog een dik uur rijden en daar aangekomen kwamen we in smalle
straatjes met kinderkopjes op de weg. De weg was regelmaatig wat uitgezakt, zodat de
ruimte tussen de kinderkopjes over het algemeen groot was en gevuld met blubber. De
tramrails loopt ook door die straatjes en door het verzakken van de kinderkopjes steken
de rail soms wel 10cm boven de straat uit. Heerlijk voor motorrijders. Uiteindelijk
een hotel gevonden voor een schappelijke prijs. Niet helemaal Oekraiense plattelands-
bedragen, maar ook niet de west Europese hoofdprijs. De kamers waren in ieder geval
bijzonder. Judith en Martin hadden een grote eetkamer met eettafel in het midden, een
dressoir met servies en een groot bed in een zijamertje afgescheiden door elegant
opgehangen vitrage. Heel bijzonder.

Please click here to give your own feedback

Pannekoek en Krielkip

Hey Motormuizen,

We hopen dat alles goed met jullie gaat en we hopen dat jullie beter weer hebben als hier. Het is hier koud en nat!
Volgens de enge dokter is Krielkip's meniscus geïrriteerd, hij moet naar de fysio en een paar weekjes rust.
We hebben het fort voor ons alleen, want mama is in de Ardennen. We hebben gelijk de bamboe maar uit de tuin gesloopt, want hij was stuk hij deed het niet meer!! De achtertuin ziet er gelijk een stuk mooier uit.

De Pannekoek is weer eens haar creatieve zelf en kan niets maar dan ook niets bedenken om op te schrijven. Maar ze gaat haar best doen, dus hier komt het.

Nou hier komt mijn ontzettend interessante stukje. Op school gaat het best goed, ik begin er al wat meer aan te wennen. Ik heb het ook prima naar mijn zin met mijn klasgenoten. Twee vrienden van school komen binnenkort ook een keertje naar Hoevelaken. Dus bereid je maar vast voor! Er komt een tweede Eric het huis binnen.
Voor de rest gaat het ook prima, afgelopen weekend ben ik met Caro en nog een aantal andere bij Caro thuis wezen singstarren, dat was echt leuk!
Mijn portemonnee is trouwens ook weer terug zonder dat er iets uit was

Nou komt Krielkip weer aan het woord!
MUAHAHAHA een tweede mij Pannekoek heeft geen idee wat haar gaat
overkomen.
Dat wordt  weer een leuk avondje Pannekoek plagen


Tot snel,

jes

Pannekoek en Krielkip

Please click here to give your own feedback

moeder Antje

Als ik de foto's in Rivne bekijk doen de beelden me denken aan Sofia. Ik ben benieuwd of Martin dat ook vindt. Vandaag was het hier tussen 10 en 16 en een behoorlijke frisse wind. Vanavond goed geregend.
Goede tocht weer verder
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vandaag vertrokken richting Lviv in West-Oekraine. Deze tocht doen we in 2 etappes, de
eerste gaat naar Rivne en de tweede naar Lviv. Volgens de kenners is Lviv een prachtige
Oost-Europese stad met veel Poolse invloeden. We zijn heel benieuwd.

Voor we weg konden, moest eerst de topkoffer van Martin en Judith, die de vliegreis niet
ongeschonden had doorstaan gerepareerd worden. Dit lukte prima met een extra spanband en
een kleine hoeveelheid Duct-tape.Daarmee is er wel een significante grens overschreden: Nu
bestaat de Suzuki V-Strom officieel meer uit duct-tape dan uit ander materiaal. De dealer
zal er zijn hart aan op kunnen halen.

Langs de weg zijn er altijd kleine stalletjes die het een en ander verkopen. Honing,
frisdrank, sigaretten. Hier was het aanbod plotseling heel anders. De eerste 20km na Kiev
werd geheel in beslag genomen door hele grote fluorescente knuffels. Nooit eerder gezien,
en na de 20km plotseling ook weer uit het straatbeeld verdwenen. Daarna kwam er een
combinatie van bezem-stalletjes en van eikenbladerpakket-stalletjes. De bezems kwamen in
twee smaken: met en zonder steel. Het veeggedeelte was in alle gevallen een setje
bij elkaar gebonden takken. Je ziet iedereen in de Stannen, Rusland en de Oekraine met
dit type bezem vegen.

We hebben ons suf zitten piekeren waarom iemand een pakketje eikenbladeren zou willen
kopen, maar er moet emplooi voor zijn, want we hebben ettelijke standjes gezien. Wie
een idee heeft, mag het zeggen.

Het weer vandaag was eigenlijk best aangenaam. Een graad of 16 zonnetje, beetje bewolkt.
Er stond echter een enorme wind, die soms uit vreemde hoeken kwam en dan plotseling de
motor greep en een zwiep naar rechts gaf. Als je er op bedacht bent prima op te vangen,
maar als de concentratie even weg was, dan werd het op dat moment direct duidelijk dat je
leefde.

De parkeerplaats bij het hotel wordt bewaakt vanuit een bewakingstorentje die op Schiphol
als verkeerstoren niet zou misstaan. We moesten uiteraard betalen en voor de eerste keer
kregen we per motorfiets een parkeerdocument, compleet met stempel, handtekening en het
kenteken van de motorfiets. Onze motorfietsen zullen vannacht prettig bewaakt opgesteld
staan.
Please click here to give your own feedback

JeeWee

Gaan jullie na Kiev in 1x door richting Nederland (dus zonder 'rust' dagen)?

Have fun

Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Gisteren hebben we Judith van het vliegveld gehaald. De chauffeur was een half uur te laat,
dus we maakten ons zorgen of wel wel op tijd zouden zijn. Die zorgen waren volkomen on-
gegrond want we moesten nog een uur wachten voordat Judith door de deuren naar buiten kwam.
Eerst moest er een schaderapport opgemaakt worden van de topkoffer die nogal geleden had
van het logistieke proces. Hij kan niet meer dicht en er zit een gat in. Niets dat wij niet
kunnen oplossen met een duct-tape en een spanband,

Vandaag naar het hoogtepunt van Kiev's historisch verleden geweest. Het holenklooster.
Dit klooster is gebouwd op een tweetal grotten die 20.000 jaar geleden gegraven zijn door
de toenmalige bewoners van de heuvels. Rond het jaar 1000 van onze jaartelling zijn de
grotten in gebruik genomen door de Grieks Orthodoxe geestelijken die zich hier zettelden.
In de eeuwen die erop volgden werd het bovengrondse kloostercomplex uitgebreid tot in 1941,
30 dagen na het begin van de bezetting door de Duitsers, de centrale kathedraal plotseling ontplofte. Na de oorlog
heeft men de kathedraal zorgvuldig herbouwd. In de grotten onder het complex zijn de
reliqieen (lees beenderen) van de heiligen neergezet. De lokale bevolking, vooral oudere
vrouwen en bedevaartgangers bezoeken de grotten en zoenen de glazen grafkisten van de heiligen
in het pikkedonker, bijgelicht door een kaarsje. Toen de monnikken nog ondergronds leefden,
werden ze als het ware ingemetseld in kleine zijkamertjes van de grot. Zij kregen droog
brood en water uitgereikt via een gat in de muur. Zij bleven daar tot hun dood en het garandeerde
hun heiligverklaring. Zo zijn de reliqieen van 150 monnikken die dit leven gekozen hadden
te vinden in deze grotten.

Op het terrein van het klooster bevindt zich ook een permanente tentoonstelling van zo-
genaamde micro-miniaturen. De naam deed ons wat dubbelop aan, dus uit nieuwsgierigheid
toch naar de tentoonstelling gegaan. Je ziet daar een 40-tal opstellingen allemaal
voorzien van een soort microscoop. Als je door de microscoop kijkt dan zie je bijvoorbeeld:

een haar van 3mm lang, overlangs doorgesneden, waar op het breukvlak van die haar in vijf
talen het woord 'vrede' geschreven staat. Die haar is vervolgens vervat in een gouden
takje, dat zelf 4mm lang is een een fractie van een mm dik.

Ook kom je langs een compleet schaakbord met schaakstukken, geheel van goud gemaakt dat
op de punt van een naald staat, en nauwelijks buiten die punt uitsteekt. Vlak daarnaast
staat mug op ware grootte, gemaakt van goud met complete details, waar op de steeksnuit
van de mug een meisje met paraplu balanceert.

Even verderop staat een gouden driemastschoener, lengte 3mm, bestaande uit 400 onderdelen.

Nog weer verderop staat een slotje bevestigd aan het einde van een blonde haar. Een halve
gram goud was genoeg om een miljoen van die slotjes te maken.

Het object dat me echt helemaal verbaasd deed staan was een haar, in de lengte uitgeboord,
dat vervolgens aan de binnen en buitenkant dusdanig gepolijst is, dat de holle haar door-
zichtig geworden is. In de holle haar bevindt zich een miniatuur roos, waarvan de bloem
50micron in diameter is en de stengel 5micron.

Je kunt het niet echt kunst noemen, maar het is met zoveel vakbekwaamheid en doorzettings-
vermogen gemaakt dat het wel bewondering en verwondering afdwingt.

Please click here to give your own feedback

Jannie en Dick

Hoi Martin en Tom,

Dat is even op adem komen in Kiev!
Fijn dat jullie reis nog steeds goed verloopt na zoveel kilometers.
Voor Martin geldt:: "nog EEN nachtje slapen en dan......!"
Nog een fijne tijd samen en goede reis!

Groetjes,
Dick en Jannie.

Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vandaag zijn we verder wezen wandelen in Kiev. De metro heeft bijna geen geheimen meer
voor ons dankzij onze perfecte begrip van geschreven Cyrillisch. We zijn slechts 1 keer
in de verkeerde richting vertrokken en hadden dat binnen 1 halte door. De terugweg naar
het hotel ging zelfs helemaal foutloos. Morgen houden we een zero-error dag als het om
de metro gaat.

We zijn met de metro naar de voet van zeg Hoog-Kiev gegaan. Daar eerst naar een horlogemaker
gegaan om het bandje van mijn horloge te laten repareren dat tijdens het gehobbel over de
M32 in Kazachstan een schroefje verloren had. De horlogemaker schroefde zuchtend een
dik vergrootglas in zijn rechteroog en dook min of meer mijn horloge in. Determineerde
op het oog wat voor soort mini-schroefje benodigd was en schroefde en timmerde die met een
mini-schroevendraaier en een mini-hamertje in de horlogeband.

Daarna zijn we met het kabelbaantje - Funicolaire - naar hoog-Kiev gegaan, Daar staat
het St. Michaelsklooster met 7 gouden koepels, prachtig gerestaureerd. In een kapel in
een van de zijgebouwen stond een priester in ijltempo op gedragen toon allerlei gebeden
uit te spreken. Soms op zijn knieen, soms staand maar altijd in hoog tempo. Je werd alleen
van het stemgeluid al helemaal rustig. Daarna langs een kronkelig straatje de heuvel weer
afgelopen. Langs de weg staan allemaal standjes met toeristenspul; McLenin en tot onze
verbazing heel veel House (Amerikaanse doktersserie) die blijkbaar buitengewoon populair is
in de Ukraine, House T-shirts, tasjes, petjes, speldjes en koelkastmagneten. Ook werd House
in allerlei verschillende gedaanten getoond: House als Ukrainse boer, House als Rasputin,
House als priester, het hield maar niet op. Halverwege de afdaling langs de St. Andrew's
church gekomen. Toegang was beperkt omdat hij gerestaureerd werd. Onder aan de heuvel
kwamen we bij het Chornobyl museum.

Het Chornobyl museum is indrukwekkend in zijn soberheid en geeft een goede indruk wat de
ramp bij Chornobyl in 1986 voor gevolgen heeft gehad. Als je binnenkomt moet je een trap
op en boven de trap hangen de plaatsnaamborden van de stadjes en dorpjes die in een klap
onbewoonbaar werden. Het zijn er tientallen. Overal hangen de fotos van de mannen die in
bijna direct dodelijke straling op het dak schoonmaak- en reparatiewerkzaamheden probeerden
te doen. Hun enige bescherming was een soort regenpak en een mondkapje. Velen zijn binnen
enkele dagen aan de straling bezweken. Als je de tentoonstelling verlaat zie je de
achterkant van de plaatsnaamborden, die normaliter bij het verlaten van de plaats gezien
worden. De naam met een diagonale rode streep erdoor. In dit museum kreeg deze rode streep
plotseling een veel dramatischer betekenis.

Na dit indrukwekkend museum naar het appartement getrokken om dit stukje te schrijven, de
foto's te selecteren en wat te relaxen.
Please click here to give your own feedback

Bert van den Bergh

Hoi Tom en Martin,

Zijn jullie al weg uit Kiev? Ik was er zo'n 15 jaar geleden om een ural dnepr te kopen bij de fabriek. Dat mislukte, maar het bezoek aan de fabriek was erg de moeite waard, net als het klooster. Jullie verhalen, en de mening van mijn zoontje Koen, hebben mij in ieder geval overtuigd dat het leuk is om mijn oude R80RT in te ruilen voor een R1150GS. Met andere woorden, bedankt voor de inspiratie jongens, geweldige tocht en mooie verhalen!

Bert.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

We zijn eergisteren aangekomen in Kiev. Als je op 'where are we' kijkt dan zie je dat we een
tussenstation hebben overgeslagen. Dit is vanwege de technische problemen met 1 van de
motoren. In Kiev is een dealer en we wilden zo snel mogelijk zo dicht mogelijk bij die dealer
zijn. Vandaag is de motor gerepareerd.

Gisteren eerst ontbijt geregeld bij de supermarkt. We hebben de komende dagen een keukentje
tot onze beschikking dus kunnen we zelf wat in elkaar zetten. Kefir met muesli en banaan.
Daarna hebben we door het centrum van Kiev gewandeld. Het is een mooie stad met statige
gebouwen en mooie parken. Qua shop-mogelijkheden doet de stad niet onder voor Amsterdam oid.

Rond lunchuur een poosje in het park gezeten. Daar zie je dat het leven hier toch anders
is dan bij ons. Er wordt veel meer gebruik gemaakt van het park. Alle bankjes zijn vol
met scholieren, moeders met kinderwagens, oude mannetjes en vrouwtjes. Mensen lezen een
boek, telefoneren of schaken. Dat laatste zorgt dan weer voor een hele schare toesschouwers.

De ban op roken is hier nog niet doorgedrongen, dus er wordt vrolijk op los gepaft. Ook
is de houding ten opzichte van alcohol volstrekt anders dan bij ons. Je ziet veel
scholieren met een bierflesje in de hand de lunchpauze doorbrengen.

Vlak voor onze neus speelde zich een curieus gesprek af tussen twee zwervers. De ene heeft
een grote zware sporttas over zijn schouder, de ander torst twee zware chineze boodschap-
pentassen met zich mee. Er ontstaat een verhit gesprek en het eindresultaat is dat met
enige moeite de inhoud van 1 chineze boodschappentas overgeheveld wordt naar de sporttas.
Het zijn lege bierflesjes die overal op straat gevonden kunnen worden. Vervolgens vertrok
de man met de boodschappentas richting stad om de nu lege tas te vullen. We luisterden naar
de discussie die we natuurlijk niet begrepen en gaven daar onze eigen interpretatie aan:

Sporttas: je hebt je niet aan je contractuele verplichtingen gehouden. 500 flesjes per dag
dat was de deal.
Boodschappentas: De lege flessen business was slap de afgelopen uren. Het had geregend
en dan wordt er minder geconsumeerd op straat.
Sporttas: contract is contract. Nou, geef maar wat je hebt, en dan gauw weer aan de slag.
Boodschappentas (zuchtend): Ik wilde dat ik nooit met jou in zee gegaan was. Nou dan
ga ik maar weer.

Volgens de Lonely Planet heeft Kiev heeft een goed en goedkoop metrosysteem, die wat
lastig te doorgronden is als je geen Cyrillisch kunt lezen. Dat laatste gaat ons steeds
gemakkelijker af, dus we deden een poging om per metro thuis te komen. Eerst tokens kopen.
Je duwt een briefje van 10 UAH in een automaat en krijgt 5 token en 150 kopeken terug. Een
token kost het equivalant van 21 dollarcent en daarmee kun je zolang reizen als je wilt
zolang je maar niet door een exit-poortje loopt. Daarna de goede trein vinden. Met een
oneindig lange roltrap naar beneden. De roltrapreis duurt een minuut of zes en als
we beneden aankomen zijn we zo'n honderd meter gedaald. Is dit de goede trein? Dat valt
niet goed te bepalen want er zijn geen borden die aangeven waar de goede trein te vinden
is. Het blijkt dat aan het einde van het perron van de verkeerde trein er een trap is
naar het perron van de goede trein. Dat wordt echter pas aan het einde van het perron
aangekondigd en het perron is erg lang. Het duurt even (inkluis een retour rit in de
verkeerde trein) voordat we dat doorhebben, maar uiteindelijk met de metro voor 10 kopeken
de man, naar het hotel gekomen.

Vandaag eerst naar de garage geweest. De oliekeerring van de cardan lekte en moest
vervangen worden. Een en ander werd gedaan door een uiterst professionele lokale bmw-
garage. Het werkte wel een beetje bevreemdend om zo'n cleane, professionele organisatie
te zien in een land waar reeds gebruikte motorolie in kannen langs de weg verkocht wordt
en dit door de autorijders als enige bron van smeermiddelen gezien wordt. 's Middags naar
het park gegaan vlak bij ons appartement. Daar is het monument van 1941-1945 en van de
Ukrainse Holodomor, een genocide in de vorm van een door Stalin georkestreerde hongersnood
die in 1932-1933 plaatsvond. Onder het monument was een soort permanente tentoonstelling
waarin het bewijs aangevoerd wordt hoe groot de genocide is geweest.
In november 2007 is deze gebeurtenis waar miljoenen Ukrainers omgekomen door de Verenigde
Naties officieel als genocide aangemerkt. De tentoonstelling was erg indrukwekkend, maar we
begrepen er niet veel van want de verteller vertelde in het Russisch en de teksten waren
ook allemaal in het Russisch. Op een gegeven moment komt een meisje dat daar werkte met een
boekje naar ons toegelopen en zegt: We vinden het zo goed dat jullie onze tentoonstelling
bezoeken dat we een cadeautje willen geven. En dus kregen we een historisch verslag (in het
Engels) van de gebeurtenissen in 1932-1933 in Ukraine.

Please click here to give your own feedback

Sasja

Leuk om jullie te volgen. Wanneer komen de foto's uit Rusland? Trouwens, Volga is bij Saratov 3km breed (de smalste plek, waar de brug gebouwd is). Jammer dat jullie er niet langer gebleven zijn - een leuke stad. :) Ben erg benieuwd wat jullie van Kiev gaan vinden. :)
Please click here to give your own feedback

moeder Antje,

In de tijd dat Papa in Litouwen werkte heb ik de auto via het eiland Rügen ingeklaard, nu dertien jaar geleden. Jullie grensverhalen klinken me bekend in de oren. Mijn complimenten voor jullie iuniversele handen en voeten communicatie. In Minsk werd destijds Papa's flat wekelijks schoongemaakt. Ik logeerde er en verheugde me op gezelschap bij de koffie. Uit een Lada kwamen 4 dames die opstegen naar de 8e verdieping (soms deed de lift het) en zij namen de flat onder handen. Dat wil zeggen drie dames hanteerden stofdoek etc en een dame stond onaantastbaar in de gang streng te kijken. Het werd geen gezemenlijk koffiedrinken. Na een half uur verdween deze tornado.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Drie dagen geleden met enige moeite een betaalbaar hotel gevonden in Voronezh. Volgens de receptie was het restaurant op de twaalfde verdieping. Uitgepakt en gedouched. Nog even aan de verdiepingscommandant gevraagd of het inderdaad de 12e was. Neen, het was de elfde verdieping. De lift ging echter slechts tot 10. Maar ja, het zou kunnen zijn dat de laatste verdieping per trap moest. Niets gevonden. Terug naar de begane grond. We moesten de andere lift hebben, zei de receptie-dame. Wij naar de andere lift. Die deed het echter niet en een andere hotelofficial wist te melden dat het restaurant gesloten was.
Misschien nog even uiteenzetten wat een verdiepingscommandant is. Als je je intrek neemt in een sovjet stijl hotel, dan maak je bij de receptie je reservering, je betaalt en jij krijgt een briefje waarop staat dat je dat gedaan hebt. Dan ga je naar de verdieping waar je kamer is en daar zit een strenge dame die de boel in de gaten houdt. We hebben zo iemand de verdiepingscommandant gedoopt. De verdiepingscommandant geeft je, na inlevering van het briefje, je je sleutel. Andere eigenschappen van sovjet stijl hotels zijn koud water uit de douches, en corridors die even geaccentueerd zijn als de M32 benoorden Aralsk in Kazachstan
Dus maar ergens in de stad gegeten, dat in het teken stond van het Oktoberfest. Bij ieder glas bier van een bepaald merk kregen we een kraskaart en konden we grote prijzen winnen. Uiteindelijk weggegaan met een Oktoberfestpul en Oktoberfestspeelkaarten. We vragen ons af waar we het moeten laten.
De volgende ochtend vertrokken in de richting van Kursk, de laatste pleisterplaats in Rusland. Onderweg zie je regelmatig boerendorpjes. De huisjes zijn van hout en fel gekleurd - lichtblauw of lichtgroen, Soms beide kleuren. Er zijn geen straten in die dorpjes. Al naar gelang het vee zich beweegt ontstaan er paden en die worden ook door mens en auto gebruikt. Na 1600u zie je uit steeds meer schoorstenen rook komen net zolang tot het gehele dorp onder de rook staat. Het vee wandelt rustig door het dorpje en weet zijn weg te vinden, net als in Kazachstan.
Bij het verlaten van Voronezh veerde Martin even op. Hij had een Suzuki dealer gezien met een waarachtige V-Strom in de etalage. Het was een goede dag.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vijf dagen geleden vanuit Oralsk vertrokken in de richting van de grens, Onderweg regende het pijpenstelen, maar naarmate we dichter bij de grens kwamen werd het weer steeds beter en uiteindelijk was de lucht blauw en was er een zonnetje. Dat was maar goed ook want we moesten buiten de grenspost wachten en een soldaat liet een auto per keer door. We hebben de tijd gedood met het kopen van verzekeringen voor onze motorfietsen. De groene kaart heeft geen dekking in Rusland.
Toen we door de eerste slagboom mochten (Russisch: Schlagbaum) moesten we langs twee loketten. De eerste is customs om onze motorfietsen uit te klaren en de tweede paspoortcontrole om ons zelf uit te klaren, zal ik maar zeggen. De procedure was bekend, we hadden alle papieren bij de hand, dus customs zou een eenvoudige zaak moeten zijn. Aanvankelijk was dat ook zo, papieren invullen, laten afstempelen, inleveren. Standaard. We mochten verder.
We zitten nog niet op de motor naar het tweede loket of de customsman komt naar buiten gerend en roept ons dringend terug, grote problemen met de papieren, bleek bij tweede controle. Op een papiertje dat ons uitgereikt was, stond een datum die blijkbaar aangaf dat onze motorfietsen slechts vijf dagen in Kazachstan mochten zijn, wijzelf dertig, maar onze motorfietsen vijf.
Dit was een groot probleem want het betrof een misdrijf, volgens de customsman. Hij kon de papieren niet verwerken, want dan zou bij zijn baas blijken dat hij iemand door- gelaten had die een administratief misdrijf gepleegd had. Heen en weer gepraat en steeds meer viel het woord 'Straf', hetgeen Russisch is voor boete. Dat waren we niet van plan omdat we het onlogisch vonden dat wij 30dgn in het land zouden mogen zijn en onze motorfietsen niet. Daarnaast konden we niet eerder Rusland in, dus we waren gebonden aan de datums op de visa. De customsman had niets te maken met paspoort- controle en al helemaal niets met het Russische visum. Veel heen en weer gepraat, hielp helemaal niets. Dan de Ambassade maar gebeld. Ons contact daar legde aan de customsman uit hoe onlogisch dit allemaal was en dat het onredelijk was om ons hiervoor te beboeten etc. etc. Uiteindelijk werden de setjes documenten in zijn geheel verscheurd en weggegooid en moesten we met onze hand op ons hart beloven dat we het niet verder zouden vertellen.
Op naar de Russische grens, die ligt 3km verder. Ook daar was een Schlagbaum waar we een uurtje mochten wachten tot we aan de beurt waren. Gelukkig was het nog steeds fraai weer, iets wat later nog zou veranderen. De formaliteiten verliepen ok, ook al moesten we de Russische formulieren twee keer invullen omdat we het de eerste keer verkeerd gedaan hadden. Het is ook lastig om een Russisch formulier te ontcijferen als je geen Russisch spreekt. Toen de motorfietsen ingeklaard werden, vroeg een customsman met handschoentjes aan, waar we vandaag kwamen. Gallandia was het antwoord, Ah Gallandia, Hash, Mariuhana. Open die koffers, alles laten zien. Aangekomen bij de Aspirine van Martin, werden ze wantrouwig: Hash? Neen geen hash, Aspirine, voor als het bier slecht valt. Ah dat kenden ze. Bij mijn bagage werden ze onrustig toen ze de injectienaalden zagen. Accident, hospital, dirty needles, bring my own. No heroin, No no no, no Heroin. We mochten verder.
Fraai weer, ietwat koud, maar goed te hebben totdat we bij zonsondergang bij Saratov aan de Wolga kwamen. De temperatuur daalde tot onder de 10gr en een enorme wolkbreuk begon. De weg vinden naar het centrum bleek in het donker lastig te zijn, een hotel vinden nog lastiger, dus anderhalf uur later kwamen we rillend en bevend en door en door nat aan in het hotel. Gedouched gegeten en naar bed.
De volgende ochtend werden we wakker, de zon scheen en de lucht was blauw. Goed ontbeten en terwijl we aan het inpakken waren kwam er een telefoontje van de receptie. We moesten dringend onze motorfietsen weghalen. Nu direct. Het klonk urgent, dus we lopen naar beneden. Daar is de grootste brandweeroefening gaande die je ooit gezien had. Honderd brandweermannen, hulpdiensten, vrijwilligers, ontsnappingsslurven vanaf het dak van het 20 verdiepingen hoge hotel, springkussens, the works. Ze hadden onze motorfietsen vast een stukje opzij gedragen, iets waar we ze niet dankbaar voor waren. De boel gecontroleerd op schade en vervolgens nog maar een stukje verderop gezet.
De Wolga is bij Saratov een km breed of zo en aan de andere kant van de rivier ligt de stad Engels (Friedrich Engels). Mooie fotos genomen en vervolgens op pad. We moesten zo'n 505 km afleggen en het was al half elf. De hele dag rustig gereden, de temperatuur steeg van 12gr naar 18gr de zon bleef schijnen. Een welkom alternatief voor de vorige dag.
De bewegwijzering is meestal afwezig en als die aanwezig is dan is die in het Russisch. Dat werd me fataal, een last moment beslissing om toch links af te buigen in plaats van rechts, dwong me om heel even over een ononderbroken streep heen te rijden, zeg 3m nadat het een onderbroken streep was. Vrolijk huppelde de politieagent met zijn knuppel uit de politiewagen die daar ook stond. Ik werd tot stoppen gemaand en de overtreding werd duidelijk gemaakt aan de hand van videobeelden. Met handen en voeten uitgelegd dat mijn gebrek aan kennis van het Russisch mij tot deze daad gebracht had, maar daar kwam het nu wel bekende woord: 'Straf'. 800 Roebel. Het was een aardige kerel die in deze tijd van ondernemerschap ook nog wel een andere oplossing wilde zien. Samen met zijn collega scoorde hij 200 Roebel ($6.40) waarna de videobeelden plotseling als sneeuw voor de zon verdwenen.
Please click here to give your own feedback

IDB IT&OPS conferentie

Hoi Martin en Tom, We zijn vandaag begonnen met de conferentie en willen jullie namens het team succes wensen met de laatste loodjes van jullie tocht! We kunnen bijna niet wachten tot je terug ben Martin ;-) Groeten van Graham, Aisling, Marc, Mark, John, Garry, Wim, Vincent, Arno, Cees, An & Andre
Please click here to give your own feedback

Lykle de Vries

Tom en Martin berichtten mij zojuist dat ze veilig door Voronezh zijn gereisd en in Kursk zijn aangekomen. Helaas hebben ze geen internet-toegang momenteel. Wanneer ze morgen Kiev bereiken, verwachten ze weer zelf updates te kunnen plaatsen.
Please click here to give your own feedback

moeder

Vanaf een zonnige Lemelerberg hebben Papa, Oom otto en Tante Olly, gemeimerd over jullie tocht. Temidden van de eekhoorntjes en heideplanten met fraaie jeneverbesbomen een wel geheel andere omgeving. Het is nu maandagmiddag 16.00 uur en Papa blijft nog 4 dagen in deze "hemelse sferen". Ik ga me in de Raad buigen over de begroting 2010.
Ik zag veel foto's van Koersk, een typisch russische stad dunkt me. Goede tocht weer verder; de Oekraïne ligt nog maar 100 km verderop. Wellicht neemt jullie route meer kilometers. Geniet ze. 
Please click here to give your own feedback

Hans Borghols

Beste Bikers,

Ik hoop ,dat het goed gaat met de oliekeerring in het cardan. Ik neem aan, dat het gaat om het achterwielcardan huis. Als het goed is zit er aan de zijkant van het cardan wel een plug die je eruit kunt draaien om het olie niveau te checken. Alleen bij totaal afgekoelde motor doen, want de olie kan door het urenlang draaien aardig heet worden. De plug niet helemaal eruit halen, want er kan olie uitkomen (dan is het niveau goed) - even afnemen en gelijk weer terugplaatsen. Het mooiste is natuurlijk een nieuwe keerring, maar het kan zijn, dat de afdichting zich ook weer "zet", zodat de lekkage minder wordt. Dus zoals jullie al aangaven -> goed in de gaten blijven houden. Indien bijvulling noodzakelijk is - dan slechts vullen tot de checkplug of de maximale vulling die de fabrikant aangeeft.

Nog veel rijplezier,

Buurman Hans
Please click here to give your own feedback

Gerrit en Ineke

Hallo Martin en Tom,

Wel heel bijzonder dat jullie bij een aardige Kazachstaanse journalist en zijn vrouw mochten eten en slapen.
Nog een aantal dagen en dan krijgen jullie gezelschap.
Wij blijven jullie volgen .Goede reis verder.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Door een rekenfout van ons moeten we 2 dagen zoekbrengen in Uralsk in Noord-west
Kazachstan voordat we Rusland binnen mogen. De datum op het visum is onverbiddelijk
en wij dachten dat we al een dag verder waren. Dat soort dingen gebeuren. Uralsk
is een klein stadje waar de welvaart groeit omdat het de uitvalshaven is van de
oliewerkers van de Westelijk Kazachstaanse olievelden. Er zijn dus westerse hotels,
restaurants etc. Ook is er 1 keer per week een directe vlucht naar Amsterdam. Vroeger
was het een charter, maar sinds enige tijd wordt deze vlucht door Air Astana verzorgd.

Ook is dit een stadje dat eigenlijk al een beetje Russisch is. De woonhuisjes ademen
een Russische sfeer uit en de officiele gebouwen ook. De woonwijken zijn een studie in
contrast. De meeste families wonen in kleine houten huisjes, geschilderd in verschillende
tinten blauw en groen. Als je de huisjes ziet dan denk je, wat een armoe. Temeer daar
er geen stromend water is. In iedere straat is een soort pomp en je ziet regelmatig
mensen met een soort ouderwetse melkbus op een karretje naar de pomp gaan om water te
halen. Er is wel gas en de gasleidingen staan op paaltjes in de straat, zo nu en dan
een haakse bocht naar boven makend om een boog een inrit van een erf te passeren.

Oprechte armoe dus, zo je zeggen. Maar de meeste van die gammele huisjes hebben wel
een satelietschotel op het erf of op het dak staan. Ook zie je vaker dan verwacht een
Audi A6, waar de D-sticker van Duitsland nog op staat. Het is dus niet heel erg
duidelijk hoe het met de welstand in Uralsk staat.

Je ziet ongelovelijk veel schoolgaande jeugd op school, lagere school, middelbare school
en hogere vervolgopleidingen.Er komen in Uralsk geen hangjongeren voor. Het zijn allemaal
hurkjongeren. Iedereen hier die even een beetje wil uitrusten, zakt namelijk door de
knieen en blijft met de voeten plat op de grond gehurkt zitten, geen kramp, geen ongemak.

Vanmorgen zijn we bezig geweest met wat klein motoronderhoud. Martin dacht een lekke
radiator te hebben, maar dat is waarschijnlijk vals alarm. Ik heb mogelijkerwijs een
lekke oliekering in mijn kardan. Overleg met de garage heeft geleerd dat ik dat niet
zelf kan repareren en dat zelfs aanvullen van olie een majeure operatie is. We hopen
dus maar dat deze olie alleen gelekt heeft tijdens het zware stuk op de M32 en dat
de motor zich verder netjes gedraagt. Voor de zekerheid onderzoeken we wel waar de
eerste dealer op onze route is. In Kazachstan zijn er geen, maar in Rusland wel. We
houden de komende tijd de boel goed in de gaten.
Please click here to give your own feedback

clementine

Lieve Martin en Tom,
toen Eric het had over in de zandbak spelen had hij voorspellende gaves. Jullie hebben toch wel een kasteel gebouwd, een schepje hadden jullie mee. From Holland with love en veel succes in Rusland.
Ik kijk uit naar jullie komst in Hoevelaken.
Clementine
Please click here to give your own feedback

Judith

Jullie logo wordt steeds toepasselijker, de weg met kuilen en veel zand hebben jullie inmiddels gevonden! Super dat jullie daar zonder kleerscheuren doorheen zijn gekomen. Nu weer asfaltvreten... Rust lekker uit vandaag, morgen weer een grens voor de boeg. Nog 1 weekje en ik kom jullie vergezellen, ik heb er zin in! Liefs, Judith

Please click here to give your own feedback

Ingrid

Hallo Martin en Tom,

Het wordt bijna vaste prik, in de middagpauze even jullie verhalen lezen. Even helemaal weg van het kantoor en ik stel me dan helemaal voor hoe jullie daar zitten met een oude man, kleedjes, plaatjesboek en wodka, moe van een flinke reis door het zand en kiezels. Dan is de off road training in ieder geval niet voor niets geweest. Goede reis verder!
Groetjes Ingrid 
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Er lopen twee grote wegen van oost naar west in Kazachstan. De nieuwste van de twee loopt
van Almaty naar de nieuwe hoofdstad Astana en dan oost-west naar de Russische grens. De
andere, de oudste, loopt langs de zuidgrens, duikt even Uzbekistan in buigt dan naar het
noorden en in noord Kazachstan voegt hij zich bij de oost-west weg uit Astana.Deze
zuidelijke route, die altijd de internationale verbinding tussen Rusland en China is
geweest, staat bekend als de M32.

Waar je ook bent op de M32, je ziet altijd in alle richtingen de horizon. Soms in
moerasgebeid, soms op de steppe, soms in de woestijn. De weg wordt bevolkt door de altijd
aanwezige Kamaz, door Lada's, op bepaalde stukken door Lexus em Mercedes, soms door
twee motorrijders en altijd door roofvogels, woestijnratjes, koeien, paarden, kamelen,
dromedarissen en ander vee.

Al die dieren zijn niet gemerkt zoals bij ons en lopen frank en vrij rond. Toen we vroegen
hoe de eigenaar zijn dieren kan herkennen, was het antwoord: dat kan hij niet. Het zijn de
dieren die hun eigenaar herkennen. 's ochtends verlaten ze de stal en gaan de steppe op
's avonds komen ze weer terug in de eigen stal.

Leven en dood zijn hier dicht bij elkaar. Heel regelmatig zie je een eenzaam graf, midden
in de steppe, soms met een maansikkel erop, soms met een kruis en soms met een ster. We
denken dat dit een overblijfsel is van het nomadisch leven. Het heeft wel wat: begraven
worden in de eindeloze leegte van de Kazachstaanse steppe. Al die graven zijn goed
verzorgd en soms zie je families op grote kleden bij zo'n graf pick-nicken en het graf
verzorgen.

Regelmatig zie je het karkas van een koe of paard, aangereden, omgekomen door ziekte
of overwonnen door de hitte in de zomer. De aasdieren zijn altijd dichtbij en na een
aantal dagen zijn alleen de beenderen nog over.

Nu wij er langs rijden, is de herfst al een beetje begonnen. De echt warme dagen zijn
voorbij en dat is te merken. 's ochtends komt het kwik niet boven de 8gr uit en pas
halverwege de middag stijgt de temperatuur tot een graad of 22. De dieren zitten daarom
's ochtends graag op de weg omdat het asfalt dan de meeste warmte afgeeft. De arenden,
vliegen majestueus weg als we langskomen, de koeien verdwijnen van de weg in een
sukkelgangetje, de vogeltjes denken dat ze harder kunnen dan een motorfiets en vliegen
zo lang mogelijk voor ons, om met een scherpe bocht uit de weg te gaan als we te
dicht in de buurt komen.

Het gedrag van de paarden is hier heel anders dan wat je in Nederland ziet. Als ze
ergens staan, zoals op de weg, vormen ze bijna ronde groepen die langzaam ronddraaien:
de paarden aan de buitenkant sneller dan de paarden aan de binnenkant van de groep.
Ook zie je ze vaak een soort standje-69 voor paarden doen. Ze knabbelen dan tevreden
aan elkaars rug.

De kwaliteit van de weg is een verhaal apart. Je weet dat in Centraal-Azie de wegen niet
te vergelijken zijn met de A1 bij Muiden. Er zitten gaten in de weg, de putdeksels in
de bebouwde gebieden zijn vaak niet aanwezig, maar het stuk van Aralsk naar Aqtobe ten
noorden van Aralsk overtreft alles. De weg is daar gewoon weg. Een klein bordje zegt dat
de weg wat hobbelig wordt over een afstand van 10.000m, maar feitelijk is dat stuk 200.000m
lang. Kuilen van 1.5m diep over de gehele breedte van de weg. Stukken van 10km waar je
door het mulle woestijnzand moet rijden. De oorzaak van deze plotselinge kwaliteits-
vermindering was de keuze van het asfalt door de aannemer. Het zware verkeer en het
klimaat heeft het asfalt doen verpulveren, maar het verkeer rijdt door en binnen een
paar jaar was er van de weg niets meer over. Iedereen zoekt naar de voor hen beste route
op en rondom de M32. Zo zijn er een groot aantal parallelweggetjes ontstaan waar je
de Kamaz en de Lada stapvoets ziet rijden. Ook wij zochten de voor ons beste weg. Soms
slalommend tussen de gaten op wat de restanten van de M32 waren, soms op zo'n parallelweg,
soms gewoon door de steppe.

Op dit traject van 200km is er 1 wegrestaurant, ongeveer halverwege. Daar zagen we een
Fiat Croma Sport staan met Duitse nummerplaat. Het bleek eigendom te zijn van een
Engelsman, David, die een paar kilometer daarvoor zijn radiateur kapot gereden had en
hier gestrand was.Hij sprak vloeiend Russisch en onze eerste vraag was natuurlijk: "Wat
doet een vloeiend Russisch sprekende Engelsman in een Italiaanse auto met een Duits
kenteken in West-Kazachtstan". Hij werkte daar, maar dezelfde vraag werd hem bij de grens
altijd weer gesteld.

Na 7 uur zwoegen, doemde plotseling de geheel vernieuwde M32 op. Van het oliegeld
werd er een nieuwe weg aangelegd. Het taluut was 2m hoog en erg stijl en er waren geen
opritjes. Daar waar een opritje leek te zijn, was deze professioneel onbruikbaar
gemaakt door diepe geulen te graven of grote bergen zand erop te gooien. De frustratie
was groot. A1-kwaliteit weg op 30m afstand en wij ploegden door het mulle zand, en
probeerden uit de immense stofwolken van de Kamaz te blijven. Na 20km, was er een opritje
bewaakt door twee kerels. We lachten vriendelijk en vroegen of dit de weg naar Aqtobe
was. Natuurlijk wezen ze naar de zandweg, maar nog meer lachen deed ze toegeven dat
deze mooie nieuwe zwarte asfaltweg ook naar Aqtobe ging. Dat was voldoende legitimatie
voor ons. Voor ze ons tegen konden houden, reden we op de mooiste weg die je je kunt
voorstellen, helemaal alleen, geen tegenliggers, niets. Om er 20km later we vanaf
gehaald te worden. Terug naar de kiezels en het zand. We bleven echter proberen en
50km later lukte het ons weer en nu defnitief. Aqtobe was niet meer te halen en
we reden het enige dorpje in de verre omtrek binnen. We vroegen aan een wat oudere man
of hij een plaats wist waar we konden slapen en we werden bij hem in huis genodigd.

Geen stromend water, pas sinds kort gas, het toilet was een klassiek huisje achter op
het erf. Op het erf wat wrakken van auto's en motorfietsen met zijspan. We kregen een
kamertje waar de kleden niet konden verhullen dat er grote gaten in de houten vloer zaten.

Nadat we ons luchtbed hadden opgeblazen en onze slaapzakken hadden uitgerold kwam hij
kijken en gaf aan dat onze slaapzakken vast niet warm genoeg waren voor de nacht. De
moderne materialen zeiden hem niet zo veel. Het avondeten bestond uit bittere thee,
zwarte bessenjam, een soort van sambal op tomaatbasis, het lekkerste brood in tijden
en een fles wodka.
Hij verontschuldigde zich dat er niet meer wodka was, maar de winkels waren al dicht.
Wij vonden dat niet zo erg. De man was een gepensioneerd journalist, die het moest
doen met een klein pensioen en zijn vrouw en zichzelf in leven hield met wat koeien en
geiten. Hij had een vijftalig plaatjesboek: Russisch, Kazach, Frans, Engels en Duits.
Met zijn drieen gebogen rond dit boek, vertelden we elkaar van onze familie, de reis
de motorfietsen en wat we gezien hadden. Toen de wodka op was zijn we gaan slapen en
de slaapzakken waren warm genoeg. De volgende ochtend ontbijt: droog brood en thee. Bij
het afscheid Nedelandse klompjes gegeven. Toen we ook wat geld wilden achterlaten
kregen we een preek over de Kazachstaanse gastvrijheid en hij weigerde het geld ook maar
aan te nemen. De komende drie weken rijden we eigenlijk alleen nog maar naar het westen.
's ochtends de zon op de rug, 's middags de zon pal in het gezicht. Het is een fijn gevoel.
Please click here to give your own feedback

Yvonne & Robert

Bij deze een reaktie uit land nr 33.

Greetz uit Nazca, Peru!
Please click here to give your own feedback

Sander Wartenberg

Heren,

Wat een verhalen! De website is zeer succesvol! 2500 bezoekers, 13000 pageviews en dat allemaal uit wel 32 landen in 15 verschillende talen! Zelfs Colombia en Ecuador staan op de lijst
Please click here to give your own feedback

Henk, Suus, Henriette en Gert

Hoi, trotters,
We volgen jullie ademloos en zitten nu aan de wijn, chips etc terwijl we jullie avonturen audiovisueel volgen. We willen nog steeds mee !!! Een goede en veilige reis op het resterende stuk.
We zijn erg benieuwd naar de verhalen, foto's etc.
Groeten van ons 4-en.
Please click here to give your own feedback

Louis Ria

Hallo Martin en Tom

Wat een geweldige ervaring moet dit voor jullie zijn. Wij genieten ook van al de verslagen en filmpjes!
We volgen jullie nog steeds.Geniet er nog een paar weken van!
Tot ziens in Hoevelaken
Please click here to give your own feedback

JeeWee

Hebben jullie niet heel veel zin om er nog een stukje aan vast te plakken? Wat een trip zeg.
Geniet er van en hou de boel heel!

Groeten
JeeWee
Please click here to give your own feedback

Sten

He Tom & Martin,

Prachtig reisverhaal, wat een avontuur.

Van de week nog over jullie heen gevlogen, maar helaas ik kon jullie niet vinden. Wat is dat ver. Succes met de verdere plannen. Groeten aan Poetin/ Advocaat/ Hiddink, etc.

Groet
Sten

Please click here to give your own feedback

henk van middelaar

Hai Tom en Martin, geweldig inspirerend die verhalen van jullie, en het gevoel van WAUW!!! dat blijft gewoon, clementine is in Limburg geweest, dat verneem ik uit de lijst, verder wens ik jullie nog vele veilige kilometers toe en tot snel!!! geniet mannen!!!!!! groet henk
Please click here to give your own feedback

Sylvia

Beste Martin en Tom,

Tot nu toe kreeg ik al het nieuws over jullie reis "uit eerste hand" van Geert want die is sinds jullie vertrek niet achter de laptop vandaan te slaan. Ik verdenk hem er zelfs van dat het geen toeval is dat de oude laptop net vlak na jullie vertrek aan vervanging toe was... ;-) Maar goed, ik bleef dus goed op de hoogte. Nu ik zelf met een kopje thee jullie site zit te bekijken, heb ik SPIJT... Ik had veel vaker moten kijken! De foto's vertellen een heel eigen verhaal en jullie teksten in het guestbook zijn met humor geschreven en toveren een brede glimlach op mijn gezicht. Als ik me bedenk hoeveel indruk jullie verhalen op mij maken, moet het voor jullie helemaal een gigantische ervaring zijn. Sommige ervaring draag je je hele leven bij je, ik weet zeker dat voor jullie dit er één van is!
Vaya con dios
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

 Gisteren aangekomen in Aralsk. Een van de dingen die onderweg opvielen waren de 
begraafplaatsen. Her er der op de steppe rijst er plotseling een soort dorpje op
met gebouwtjes, torentjes en koepeltjes. Als je vervolgens goed kijkt zie je dat
er niemand woont maar dat het uitgebreide familiegraven zijn. De term necropolis 
is een beetje te groot voor deze plekken, laten we het een necrovillage noemen.

Langs de weg zie je ook heel veel vrachtwagens met voornamelijk Duitse opschriften
maar met Kazachse nummerplaten. Blijkbaar krijgen die vrachtwagens een tweede leven
in Centraal Azie en vinden de nieuwe eigenaren het te veel moeite om eigen opschriften
te maken. Misschien is het zelfs wel een beetje mode - de nieuwste vrachtwagen uit
Europa.

Vandaag een excursie gemaakt om de gevolgen van het droogvallen van het Aralmeer te 
aanschouwen. Door gebrekkig watermanagement en onoordeelkundige irrigatie is een meer
van vele keren het IJsselmeer in een paar jaar drooggevallen. De visvangst werd
onmogelijk en de streek verviel tot armoe. De vissersschepen die gebruikt werden
werden noodgedwongen achtergelaten en verroesten in de nieuw ontstane woestijn. 
Met behulp van de wereldbank is er een paar jaar geleden een project gestart om een kleiner,`
maar wel handhaafbaar nieuw Aralmeer te maken. Hiertoe is er een betonnen dam geconstrueerd
en zijn er in de aanleverende rivieren maatregelen genomen om de waterstromen te kunnen
controleren. Fase 1 is doorlopen en er is weer een meer (zo groot als het Ijsselmeer
schatten wij in) waar weer visserij bedreven wordt. Fase 2 wordt komend jaar gestart en 
zoals de burgemeester van Aralsk zei: "In 2014 staat er weer water in de haven van Aralsk".

Onze gids tijdens de excursie voegde daar aan toe dat er op dit moment wel een school, 
een sporthal en een kantoor in de haven van Aralsk gebouwd worden. Hij wist niet zeker
hoe dat opgelost ging worden. 

De roestende visserschepen geven een vervreemende indruk. Vroeger waren er veel,
maar ondernemende geesten slopen de schepen en verkopen het ijzer en staal aan
rijke Chinezen.

Morgen rijden we naar Aqtobe. Het is nog steeds de M32, de internationale snelweg die
Rusland met China verbindt, echter tussen Aralsk en Aktobe is er een stuk van 150km
waar het asfalt verdwenen is en het verkeer zijn weg door de steppe moet vinden,.We
schatten in dat we twee dagen nodig hebben om de 600km naar Aqtobe af te leggen. 
Overmorgen melden we ons weer.

Please click here to give your own feedback

Martijn en Josine

Ha Wereldreizigers!

het is echt niet te geloven, wat een fantastische verhalen blijven er op jullie site verschijnen!
Heel veel plezier en succes op de terugreis.

gr. Martijn en Josine

Please click here to give your own feedback

wim en wies

Beste Tom en Martin,
Na een uitvoerige instructie van Clementine nu ook een berichtje uit Cottessen. Het eerste wat we iedere dag doen is niet naar Foppe en Sukke kijken maar naar jullie Site.Het is steeds weer spannend of alles goed gaat in eerste instantie of er geen ongelukken zijn gebeurd, maar ook met hotels, eten, papieren etc. Vanuit onze luie stoel zijn we dan toch ook een beetje op reis zonder de risico's op achterovervallen in een natuurlijk toilet.Alweer over de helft, wat gaat de tijd toch snel. Tom we zien er erg naar uit om je verhalen uit jouw mond te mogen horen. We wensen jullie alle goeds en een veilige voortzetting van jullie fantastische reis. Het allerbeste toegewenst ook van de andere Cottessen bewoners.
Please click here to give your own feedback

moeder Antje

Het is nu zondagavond 20 september om 22.00 uur. Om 24.00 uur begint op het plein voor de Walburgiskerk een 24 uurs wake in verband met de Internationale dag voor de Vrede ( VN besluit). Ik ga met een volle auto daar naartoe want de catering is mijn pakkie an. Verder dus 24 uur lang een programma met allerlei optredens en zowaar aandacht voor Vrede in de wijk bij het Forum voorafgaande aan de raadsvergadering morgenavond. Ik ben benieuwd of jullie iets van dit geheel zullen merken. Paarden en kamelen zullen er niet anders van worden.
Jullie volgen blijft een boeiend tijdverdrijf. De route van de laatste dagen heb ik in mijn atlas nog niet gevonden.Verder weer alle goeds voor jullie beiden.
Please click here to give your own feedback

Pannekoek en Krielkip

Hoi pap en Martin,

Hoe gaat het met jou? Hier is dan ons eerste berichtje, we zijn er eindelijk achter hoe we berichtjes kunnen zetten op de site.Met ons gaat het goed, de pannekoek is net klaar met werken in de snackbar, beetje ironisch als je het mij vraag. Een pannekoek die in een snackbar werkt.

Krielkip gaat zodra hij zijn rijbewijs op zak heeft met mama naar oma rijden. Het gaat goed bij hem op school, hij heeft het er best wel druk mee net zoals ik.

Het gaat goed met Ajax, we staan 3e, met 1 punt achterstand op de nummer 1 (psv). Twente is 2e, maar Ajax heeft wel een beter doelsaldo dan de nummers 1 en 2. Suarez is topscoorder, met 10 doelpunten in 7 wedstrijden.

Pap we wensen je heel veel plezier met de laatste meters, we zien je 16 oktober weer.

 

Pannekoek en Krielkip
Please click here to give your own feedback

Lucia en Geert

Tom
We hebben je belevenissen  op je site  gevolgd en  contact opgenomen met je thuisfront om verder toelichting te horen. Het is een fantastisch avontuur dat jullie met zijn tweeën beleven. Bijna niet te geloven dat jullie nu alweer op de terugweg zijn.  Lijkt me heel vreemd dat jullie dingen zien al een opgedroog Aralmeer. Geert herkent veel in de belevenissen van jullie eerste weken door Turkije en Iran.  We wensen jullie  nog heel veel leuke reiservaringen en hopen dat jullie zonder ongelukken weer straks in nederland  arriveren.
Please click here to give your own feedback

Annelies

Hallo Tom en Geert.
Ben onder de indruk van jullie reis verslag.Geniet van de beelden en bij behorende geluiden. Maar goed dat jullie reisverslag zo goed is weer gegeven. Dan kun je dit later er nog eens bij nemen om er opnieuw van te genieten.
Tom veel plezier samen en tot ziens
Annelies
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Toen we vanmorgen om 0630 het bed verlieten was het nog donker. Dat was ons nog niet eerder overkomen. Toen we er over nadachten was het natuurlijk logisch. Kazachstan kent 1 tijdzone maar tussen Almaty en Kyzylorda zit wel 11 graden, wat geografisch drie kwartier tijdsverschil inhoud.  Vandaar dat het in Kyzylorda veel later licht wordt dan in Almaty.
Toen we op weg waren, was de lucht licht ziltig en de temperatuur een graad of 15. We reden door een camarque achtig gebied.Veel zilte plassen en veel riet en heel veel paarden. Op een gegeven moment gallopeert een kudde van zo'n 20 paarden langs de weg. Een wat ouder veulen met leiderschapsaspiraties steekt de weg over, hetgeen bij het verkeer consternatie veroorzaakte.Toen het veulen zag dat hij niet gevolgd werd, deed hij nog zo'n manoeuvre en sloot zich weer aan. Leiderschap moet groeien.

Uren later, rijden we langs Baikunur, het ruimtevaartcentrum van de Russen, geleased van Kazachstan. Het was opvallend hoe weinig er eigenlijk te zien was. Overal in de stannen wordt er ophef gemaakt over ruimtevaart en Gagarin en als je dan bij het heilige der heiligen langsrijdt is het een soort anti-climax.

Het moerasland hadden we al lang achter ons gelaten en we zitten weer echt in de woestijn. Deze keer met echte kamelen (2 bulten ipv 1). Daarnaast zijn er nog steeds veel paarden en ook koeien. Er lijkt een soort pikorde te zijn. Als er ergens een poeletje is, dan staan de paarden er met z'n allen tot aan hun middel in. De koeien kijken er op afstand naar en de kamelen negeren het water volkomen maar zijn wel in ons geinteresseerd en krabben zich verbaasd achter hun bult als ze twee Nederlanders op motorfietsen langs zien snorren.

Vanmiddag aangekomen in Aral'sk aan wat voorheen het Aralmeer was. Nu is het een droge vlakte. Ons hotel ligt aan wat voorheen de haven was. Men is echter weer bezig een klein Aralmeer te maken in de hoop de economische activiteit te vergroten.

Please click here to give your own feedback

Ton en Lida

Hoi Tom en Martin.
Ook wij volgen jullie op de voet,na 14 dagen op vakantie te zijn geweest zagen we dat jullie al weer halverwege zijn.
en alweer aan de terugreis zijn begonnen.
Leuk om al jullie belevenissen zo te kunnen volgen.
Goede reis verder .
groeten van Ton en Lida
Please click here to give your own feedback

Broer Geert

Hey Broer en Tom,

Gisterenavond was ik uitgenodigd voor de sponsoravond van Desert-Cops. Een Riders for Health initiatief om motoren en voertuigen tbv medische hulpverlening in 3wkn naar Gambia te rijden en daar achter te laten (www.desert-cops.nl / www.riders.nl)... Op 17 okt. vertrekken ongeveer 12 motoren en 8 4x4auto's.

Hoe dan ook een bonte verzameling van motorrijders, collega's, familie, vrienden, sponsoren en noem maar op... wat schetst mijn verbazing; enkele mensen kwamen bij mij vragen hoe het met mijn broer ging. Kortom; around2seas wordt niet alleen door familie, vrienden en collega's van Tom en Martin gevolgd!!! Men was danig onder de indruk van jullie avontuur...

Succes met het vervolg van jullie uitdaging...
Please click here to give your own feedback

clementine

Dag lieve tom,
wat een spannende verhalen en je kunt wel zien dat elk land zijn eigen gewoontes heeft en politieke partijen. Arme honden en katten, die zullen ze ook wel pakken. Vraag me af of ze nog voor iets anders gebruikt worden. Ben in ieder geval blij dat jullie je veilig voelen. Ik zie een heel spoor van geschenken voor me als ik jullie website bekijk, wordt het niet tijd voor een aanhanger of zijn de andere mensen blij met de cadeaus. Veel plezier en vele leuke ontmoetingen en kom veilig naar Hoevelaken.
clementine
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Gistermorgen uit Taraz vertrokken en natuurlijk niet zonder een lekker 'stukje
bureaucratie'. Ik mocht niet uitchecken voordat de kamer gecontroleerd was. De
mevrouw achter de balie zei dat dat standaard procedure was. Ze pakte de telefoon
en belde de functionaris die kamer-controle taak moest uitvoeren. Deze persoon
bleek niet te vinden of was druk met iets anders of  had geen zin, het telefoon-
gesprek had in ieder geval een negatieve uitkomst. De juffrouw meldde mij dat
de procedure spaak gelopen was en dat ik moest wachten. 15 Minuten later kwam
de kamer-controle functionaris langs en begaf zich mopperend naar de derde
verdieping. Drie minuten later kwam het verlossende woord: de kamer was goed
bevonden. Achter de balie-juffrouw hing een prachtig certificaat: ISO-9001
certified.

Op weg naar Turkistan, onze volgende bestemming. We rijden over de grote Kazachstan-
overspannende M32 weg. De weg is te vergelijken met een provinciale 2-baans weg in
een uithoekje van Nederlqand, die dringend onderhoud nodig heeft. Tijdens onze motor-
tocht komen we heel veel mensen tegen, die allemaal zeer geinteresseerd zijn in onze
motorfietsen, waar we vandaan komen en waar we heen gaan. Soms zijn ze zo enthousiast
dat ze een cadeautje willen geven. Het blijkt dan onmogelijk te weigeren. Zo kregen
we van een Turkse politieagent een bekeuring en een grote meloen. Beiden hadden we
niet nodig. Gisterem was het tweemaal raak. Een mercedes kwam langsjakkeren, maakte
een u-bocht. De chaffeur stapte uit:"Where from?", vroeg hij. Gallandia was het standaard
antwoord. good good, here cookies, baked by my father. drie seconden later jakkerde
hij verder en stonden we met een zak met broodjes in onze handen.

Aangekomen in Turkistan kregen we een fles wodka van een toevallige passant want
onze motorfietsen waren zo gaaf, Tja wat doe je met een fles wodka. De beste
oplossing leek ons om hem door te geven aan een anonieme passant en dat hebben we
gedaan.

Vanmorgen vertrokken uit Turkistan. Op straat voor het hotel klonken knallen die
erg deden denken aan geweerschoten. En inderdaad, een militiaman en een burgerman
liepen met geladen geweren langs de straat. 100m Verderop werden een paar dood-
geschoten honden in een vrachtwagen gegooid. De twee gewapende mannen hoorden in
de bosjes blijkbaar nog een hond, want het geknal begon weer.

Halverwege de route van vandaag moesten we tanken en tot onze verbazing droeg de
pompeigenaar een Kalaznikov over zij schouder bij het tanken. Als niet alle
mensen voortdurend oprecht nieuwsgierig en handenschuddend waren, zou je je toch
zorgen maken.

We rijden door het geel-witte steppelandschap dat zich in alle richtingen uitstrekt
tot de horizon. Zo nu en dan zie je een kudde koeien, bewaakt door een echte cowboy
op een paard met hoog zadel en lasso. Hier zijn ze nog. De temperatuur is aangenaam,
27graden en de tocht is relatief kort. Morgen naar Aral'sk.

Please click here to give your own feedback

Ronald en Sabine

Wat een geweldige ervaringen, uit jullie verhalen te lezen.

Hartelijk gefeliciteerd met het bereiken van jullie einddoel en heel veel plezier en succes met de terugreis.
Please click here to give your own feedback

Robert & Yvonne

Gefeliciteerd met het bereiken van het verste punt van de trip! En natuurlijk veel succes met de 'terugreis'. We blijven jullie volgen zo goed en kwaad als dat kan.

Groeten vanuit Colombia.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

We hebben vandaag de terugreis aanvaard. Uiteraard niet zonder bureaucratische problemen. Wat wil het geval? Aan de grens wordt je visum gecontroleerd en wordt vervolgens vastgesteld dat we 12 dgn in Kazachstan zullen blijven. Je krijgt een formuliertje uitgereikt die ten alle tijden in je paspoort moet zitten met daarop 1 stempel. Vervolgens kom je in het hotel en daar wordt gemeld dat je langer dan 5 dgn in het land blijft en dus 2 stempels op dat papiertje moet hebben. Gelukkig kan het hotel daarbij helpen want het is geen pretje om een hele dag bij Immigration Services te gaan wachten op een stempel. Vervolgens vergeet het hotel het, of de man die het kan is vrij, maar in ieder geval, vanochtend om 0800 was er geen stempel. Misschien vanavond, zei de man achter de balie. Martin heeft vervolgens uitgelegd dat het toch echt eerder moest en dat heeft geholpen. Om klokslag 1200 kregen wij de papiertjes terug met ieder de tweede stempel. De thuisreis kon beginnen.

De doorgaande weg die we eigenlijk zouden moeten volgen loopt Kazachstan uit, Kirgistan binnen en vervolgens
Kirchistan uit en Kazachstan weer binnen. Om dat te mogen doen, heb je een uitgebreider visum nodig en die hebben we niet, dus we moesten omrijden om binnen Kazachstan te blijven. De kortste omweg loopt vlak langs de grens en op onze kaart er soms ook overheen. Die toch maar geprobeerd, want die scheelde al gauw 160km omrijden. De grens liep inderdaad vlak langs de weg (de linkerberm was min of meer de grens) en de weg was gelardeerd met wachttorens met daarop mannen met machinegeweren en verrekijkers. Volgens mijn gps waren we Kirchistan al binnengereden, maar op de wachttorens gebeurde er niets. Dus met onze vingers gekruist (lastig motorrijden is dat), bleven we doorrijden en na 90km week de grens naar links en was het duidelijk dat we zonder
kleerscheuren in Kazachstan waren gebleven.

De weg was niet heel bijzonder goed. Onze ervaring liep van 'zeeziekmakend deinend' naar ' stuiterend over de weg' . Dit gecombineerd met de eerste echte regendag tijdens de reis, waarbij alle gemiste regen in een paar uur werd ingehaald met temperaturen dicht bij de 10graden, was het niet de gemakkelijkste dag. Maar toch in de middag zo'n 550km afgelegd. Het was tevredenstemmend.
Please click here to give your own feedback

Papa / Helmich

Zojuist geconstateerd dat jullie tocht (eindelijk) prominent op de "Wall of Fame" van www.fightcancer.nl is verschenen! Met een tag op hun homepage. Waarvan akte!

En een goede thuisreis gewenst!
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

We hebben vanmorgen afscheid genomen van Ben uit Australie die ook in ons hotel verbleef. Hij is op weg van Londen naar Melbourne op een BWM R1200GS. Nu is dat op zichzelf niet heel erg bijzonder, veel
verstandige mensen rijden een R1200GS, maar het bijzondere was dat een R1200GS misschien
wel de grootste en hoogste motorfiets in de markt is, terwijl Ben niet langer is dan 1.70m.
Om toch op deze motorfiets te kunnen rijden was de vering verlaagd, was het zadel
verlaagd en was het stuur naar voren gehaald. Het resultaat was dat hij met beide voeten
plat aan de grond kwam, iets wat mij niet of nauwelijks lukt. De R1200GS is dus ook
heel goed bereikbaar voor de minder lange mens onder ons.

Het volgende punt op de agenda was het afsluiten van verzekeringen voor onze motorfietsen.
Volgens alle research zou dat altijd mogelijk moeten zijn bij de grens, maar na
Turkmenistan was dat niet meer gelukt. Via de ambassade werden we in contact gebracht
met de verzekeringsmaatschappij die ook het wagenpark van de ambassade verzekert.

Aldaar aangekomen werden vrij vlot indrukwekkende polisformulieren opgemaakt en bestempeld.
Het zag er allemaal erg professioneel uit en het werd gedaan op een manier die getuigde
van een veel gerepeteerde routine. Handtekeningen zetten en meelopen naar de mevrouw
van de kas. "Dat is dan 386 Tenge per motorfiets". We dachten dat we het niet goed hoorden,
maar het bleek wel degelijk het goede bedrag te zijn. Fluitend betaalden we het
equivalent van $2,60 per motorfiets en namen onze prachtige polissen mee. De verwarring
was groot, een glas sinaasappelsap kost $12,14 en een verzekering voor een maand $2.60.

Na deze financiele meevaller hebben we een aanvang gemaakt aan de wandeltocht door
Almaty die door de Lonely Planet wordt aanbevolen. En als zovaak was de informatie niet
slecht. We kwamen door rustiger delen van de stad, door parken en langs mooie gebouwen
zonder dat het permanente verkeersinfarct al te zeer op ons netvlies kwam. Zeer aangenaam.
Je ziet ook dat de Russische invloed hier al sterker is dan in bijvoorbeeld Turkmenistan.
In een van de parken staat een prachtige volledig houten (inclusief de spijkers)
Russisch Orthodoxe katedraal.

De vrouwen in Almaty zijn uitdagend gekleed. Hoge hakken, strakke rokken en bloesjes. Ze
hebben ook een geheel eigen kijk op de financiele ontwikkeling die de laatste 10 jaar
hebben plaats gevonden, getuige een opschrift op een T-shirt van een leuke meid:
"No romance without finance". Er heerst een forse dosis materialisme. Dat is ook te zien
aan de aard van de juwelen die hier gedragen worden. Het kan niet groot genoeg, het kan
niet bont genoeg. Bij wijze van spreke wordt er neergekeken op een diamant zo groot
als een kippenei.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Today we were underway with Marat from Silk Offroad (www.silkoffroad.kz). He helped us
with the maintenance of our motorcycles and the logistics regarding the tires we sent
in advance to Almaty. We had two extremely pleasurable days with Marat, because he
is a nice guy to be with and he knows his trade: offroad driving and motorcycles. Thanks
to him we were able to buy the exactly correct motoroil for our bikes and he made sure
that the tires were replaced by a very professional guy, who knew exactly what needed
to be done. While that guy was working on the motorcycles, Marat took us to one of the
nice places around Almaty, the Medeo ice rink. After that we had a nice lunch in a small
restaurant that can only be found by people who know Almaty inside out. It was a real
treat and way better than most meals we had in the last month.

The area around Almaty and the surrounding countries, especially Kyrgyzstan are really a
treat for people who want to do a little more than just motorcycling. www.silkoffroad.kz
is specialized in this area, so if you want something really special, visit his site and
book a trip. It is really worthwile.

We want to thank Marat for two very nice days.

Martin and Tom
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Gisteren en vandaag stonden in het teken van het motoronderhoud (met of zonder Zen).
Marat die ons geholpen heeft met het vesturen van de banden wist een adres waar zeer
professioneel banden gewisseld konden worden en waar ook het uitbalanseren tot een
kunst verheven was. Terwijl het bandenmannetje dit deed (achter zijn huis, waar ook een
groot depot van allerlei banden stond), zijn we met Marat naar de Medeo ijsbaan gegaan
die in de bergen boven de stad ligt. Toen ik hier in 1999 was, werd de ijsbaan verbouwd,
en nu we hier in 2009 zijn, wordt hij weer grondig verbouwd. De bondscoach van het
Kazachstaanse allround team vertelde dat dit de laatste grote verbouwing was, daarna voor
minstens 2 decennia niet meer. Terwijl we met deze buitengewoon aardige man een
gesprek op niveau over allround schaatsen hadden - ik wist te melden dat het op een
400m baan gebeurde en dat de afstanden 500m, 1500m, 5000m en 10000m betrokken waren,
kwamen zijn atleten op een racefiets de berg op. Zodra ze aangekomen waren werden er
bloedproeven genomen, dus het zag er allemaal heel professioneel uit. Een van de atleten
had het regelmatig opgenomen tegen Rintje Ritsma en vond dat die op de 1500m echt een
klasse apart was.

Terwijl we aan het kletsen waren en genoten van de frisse lucht, die in de stad volkomen
niet beschikbaar is, kwam er een jongen met een enorme adelaar op zijn arm langs. Voor
een klein bedrag mochten wij dat ook en aangezien het zo typisch voor dit deel van Azie,
hebben we dat natuurlijk gedaan.

Bij het binnenrijden van het Medeo-sportcomplex, moesten we een kaartje uit een
kaartjesautomaat halen, Bij het terugrijden moest het kaartje middels een automaat
betaald worden en vervolgens bij de slagboom moest het kaartje in een sleuf gedouwd
worden. Parkeergarageprocedure zullen we maar zeggen. Toch stonden er bij alle apparaten
mannen in uniformen die de bediening voor hun rekening namen. Bij navraag bleek dit te
zijn omdat de puisant rijken van Almaty niet uit hun bolide wensen te komen, omdat ze
dan eventueel met het gewone volk in aanraking zouden kunnen komen. Dus er staan overal
handlers die ervoor zorgen dat dat dan ook inderdaad niet nodig is.

Vervolgens samen met Marat geluncht in een restaurant dat door de Kazachen bezocht wordt.
Het eten was er heerlijk en de prijs voor ons drieen (drie gangen), was minder dan 2/3 van
de prijs die we gisteravond betaalden.  Kortom de verschillen zijn heel erg groot.

's Middags op bezoek bij de Ambassade. We werden buitengewoon hartelijk ontvangen en
het was leuk om een uurtje of zo weer wat Nederlands te spreken.

Please click here to give your own feedback

moeder Antje

Zaterdagmorgen vertrok ik naar Schoorl en door een lekke remvloeistofleiding ( nu rechts en afgelopen dinsdag links) strandde ik gisteravond in Grootschermer via een dijkje waarvan de Wegenwachtman vond dat ik dat als "oude dame" toch niet had moeten doen. Al met al een nachtje B&B, een mooie zonsopgang over rietkragen en eenden in het water en molens op de achtergrond; vervolgens op de bergingsauto naar De Rijp en een half uur later was ook de rechterkant weer in orde.
Dat betekende dat ik vanmiddag pas eerst het gastenboek bekeek, prints maakte voor mevr. van Keekem en toen pas via SPOT ontdekte dat jullie in Almaty aangekomen zijn. Al heel wat fotootjes weer bekeken. Mooi mooi mooi, jullie hebben het toch maar voor elkaar gereden. Het blijft genieten van jullie verhalen. Ga zo door, alle goeds.
Please click here to give your own feedback

Papa / Helmich

Ik sluit mij helemaal aan bij Judith: GEFELICITEERD! KLASSE!

Met, halverwege, 10102 km op de klok betekent dat dus een klop(je) op jullie schouder en waarschijnlijk een extra-tje voor 'Fight cancer' . Alledrie van harte gegund!

Geniet van het keerpunt; en een behouden terugreis gewenst!
Please click here to give your own feedback

Dick & Jannie

Hallo Martin en Tom,

Het verste "punt" is bereikt!
Al ruim 10.000 km op de motor gereden, een topprestatie. We zijn trots op jullie!
Nu maar lekker even genieten van een goed hotel en de omgeving voordat jullie aan de terugreis beginnen.
Beste mannen, we wensen jullie nog heel veel fijne en veilige motorkilometers en geniet van al het moois om jullie heen.
We blijven jullie volgen.
Hartelijk groeten van Dick & Jannie.
Please click here to give your own feedback

JeeWee

Wat geweldig dat jullie het 'einddoel' voorspoedig bereikt hebben. Alles leest als een avonturenboek. (komt er nog een ebook versie?) Nu nog 'even' de terugreis. Hou de boel heel en jullie zelf ook!

Groeten uit een veel te saai Nederland
Please click here to give your own feedback

Judith

Gefeliciteerd, jullie zijn op de helft!! In goede staat Almaty bereikt, helemaal super. Veel plezier daar!
Liefs, Judith
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vandaag de tocht van Bishkek naar Almaty ondernomen. We hadden precies zoveel geld
gewisseld dat we nog 1 keer vol konden tanken en dan onze Kirchistaanse Som kwijt waren.
Bishkek staat vol met benzinepompen van GazProm, de Russische gasgigant. We hebben daar
voor 1300 Som getankt en tot onze verbazing was het aantal liters getankt, groter dan
de gecombineerde tankinhoud van onze beider motorfietsen. Maar goed, het geld was zinvol
uitgegeven en we meldden ons aan de grens. We hadden potentieel nog een kleine erfenis,
want in alle voorgaande landen kregen we bij binnenkomst een customs-document waar
onze motorfietsen in alle details op beschreven stonden. Eergisteren kregen we niet zo'n
document, wat ons ietwat nerveus maakte. En ja hoor, we waren nog niet bij de customs
aangeland of de vraag kwam waar het declaration form was. We hebben toen omstandig uit-
gelegd dat we bij een kleine grensovergang het land waren binnengekomen en dat er op
dat moment een hele grote vrachtwagen stond te drukken, hetgeen de geachte collega
misschien ertoe gebracht had om ons heen te zenden zonder declaration form.

Dit was voldoende! De customs man was vervolgens erg geinteresseerd waar we vandaan kwamen,
hoelang we er over gedaan hadden en hoelang we er nog over gingen doen. De afhandeling
aan de Kazachstaanse kant was geheel volgens de regels en de verwachtingen, en dus na 1.5
uur mochten we doorrijden.

De rit naar Almaty was 240km lang en voerde ons door prachtige geelbruine heuvels en langs
grote wolken vlinders die de weg overvlogen. Her en der werd Med - Honing - verkocht,
hetgeen het grote aantal vlinder mocht verklaren.

Almaty is een gigantische, drukke, commerciele en dure stad, waar een permanent
verkeersinfarct heerst, bestaande uit mercedes, bmw, Lexus en andere middenklasse auto's.
Onze eerste bestemming was Marat, die de banden onder zijn hoede had, die we via de
KLM opgestuurd hadden. Na anderhalf uur rondrijden en zoeken het bedrijf van Marat
gevonden. Daar hebben we al gauw het merendeel van het onderhoud van de motorfietsen
volbracht. Morgenochtend de banden nog wisselen en dan hebben we anderhalve dag
om te gaan sightseen.

De feitjes: De km stand in Almaty was 23911km. We vertrokken met 13809km
(eerste foto), dus we hebben nu 10102km afgelegd. In totaal hebben we 24 dagen gereist
en 7 rustdagen gehouden, een gemiddelde van 420km per reisdag.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vandaag door Bishkek gelopen. Een typische sovjet stad met grote beeldenpartijen van
allerlei helden van de revolutie, inclusief Lenin en Marx. De Bishkekkenaren maken
gebruik van de vrije zondag om met familie in het park op een bankje te gaan zitten.
Allemaal heel ´zondag´ en bedaard. Al lopende door de stad deden we nog een ontdekking:
men stopt hier heel gedisciplineerd voor mensen die bij of op het zebrapad staan. In
Uzbekistan en Iran zijn zebrapaden alleen bedoeld om het saaie voortdurende zwart van
het asfalt een beetje te breken. Een verkeerstechnische functie heeft het echt niet.

Ook stoplichten worden in deze landen iets anders behandeld als bij ons. In de eerste
plaats maken ze gebruik van het Duitse systeem, waarbij er na rood eerst orange komt,
voordat groen komt. Daarnaast zijn er stoplichten aan deze kant van de kruizing, maar
ook aan de andere kant van de kruizing. Dit heeft tot gevolg dat de gemiddelde
automobilist het eerste stoplicht een beetje voorbij rijdt, hij kan immers nog steeds
het stoplicht aan de overkant van de straat zien, en dat hij reeds vroeg begint met
rijden want de komst van groen wordt reeds vroeg aangekondigd.

Het vreemdste gevolg van deze praktijk zagen we in Tashkent, waar er zo´n stoplichten
opstelling was voor een zebrapad en niet voor een kruizing. 1 Stoplicht voor het
zebrapad en 1 stoplicht 20m na het zebrapad. Auto´s komen aanstormen en rijden het
eerste stoplicht en het zebrapad voorbij om vervolgens te wachten tot het stoplicht
weer groen wordt, daarbij het doel van de stoplichten volkomen ontkenend.

Nu we het toch over stoplichten hebben. Gisteravond had Martin tomatensoep besteld en
ik wortel-sinaasappel soep. Beiden buitengewoon smakelijk. Toen de borden echter
op tafel stonden, vormden ze samen de bovenste tweederde van een stoplicht. Toen we
vervolgens om een bord snert vroegen om het stoplicht af te maken, raakte de ober volkomen
verward en snelde hij bijna naar de keuken om te vragen of er green-pea soep op het menu
stond. Uitleggen dat het een grap was, bleek vrijwel onmogelijk en de man verliet
mismoedig onze tafel.

Nog een paar mededelingen van huishoudelijke aard: De waypoints rond Ashgabat staan
weer in de goede volgorde en Martin en ik hebben vanmorgen voor het wandelen vakkundig
een winkelhaak in 1 van mijn beide broeken gerepareerd met de tool of choice van de
motorrijdende man: duct-tape. Je ziet er bijna niks meer van.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Gisteravond een hotel gevonden in Urchgorghan een klein grensplaatsje op de grens
tussen Uzbekistan en Kirchistan, De kamer was redelijk als je het feit dat reeds twee
generaties gebruikt gemaakt hadden van de lakens en dat niet als aanleiding gezien werd
om ze te wassen negeert. Er was een airco, die we niet gebruikten omdat we het stopcontact nodig
hadden onze mobiele telefoons op te laden. Er was geen stromend water in de kamer, maar
wel in de achtertuin. Daar kwam een pijp uit de grond met een kraan eraan en klanten
werden verzocht zichzelf aldaar te wassen en hun tanden te poetsen. Het toilet was een
paar meter verderop en bestond uit een grote kuil met wat planken er overheen.

Het hele stadje was uitgelopen voor ons bezoek en vreemd genoeg was de prijs van de
hotelkamer het belangrijkste onderwerp van gesprek. Gegeten op een soort terrasje elders
in het stadje. Binnen zaten een vijftal mannen uitgebreid wodka te drinken en met
elkaar van gedachten te wisselen. Rondom het vijftal drentelde een jongetje van een jaar
of vier waarvan het IQ aanzienlijk hoger lag dan dat van de vijf mannen gecombineerd. Of
we er even bij wilden komen zitten, want het menneke van 4 sprak engels en zij niet.Zo
ontstond de wat vreemde situatie dat we een gesprek probeerden te voeren met 5 Uzbeken,
getolkt door een ventje van 4, waarvan de woordenschat bestond uit: how are you en one
two three four five six seven nine eight ten. Of we wel een glaasje wodka beliefden,
straight up of door ons bier heen. Bij voorkeur natuurlijk allebei en aldus geschiedde.

Een van de mannen draaide een nummer op zijn telefoon en gaf de telefoon aan ons. Het
bleek zijn dochter te zijn die jarig was. Toen we ´happy birthday´ gezongen hadden, bleek
dat goed te zijn voor nog 4 flessen bier, 8 shots wodka en een bulderende schaterlach. We
zijn onder protest van de heren vertrokken voor dat er grote schade aan onze lever kon
onststaan. Een uur later stond een van de heren echter plotseling in onze hotelkamer,
met het dringende verzoek om met hem mee te gaan. Het was maar 10 minuten in de auto. Daar
hebben we moeizaam maar hartelijk voor bedankt.

´s Ochtends naar de grensovergang. Uzbeekse procedure kostte een uur, Kirchistaanse
procedure kostte 10 minuten, een absoluut record, Jammergenoeg hebben we geen papieren
meegekregen die we bij het verlaten van het land weer moeten inleveren. Tot nu toe was
dat altijd wel zo. Een klein zorgje knaagt...

De tocht naar Bishkek langs de weg van Osh naar Bishkek is de mooiste rit tot nu toe,
De weg was onkarakteristiek glad,geen kuilen, richels, nee een prachtige weg. Die bracht
ons langs turqoise meren, stijle hellingen en hoge passen. We zijn 3 passen gepasseerd
die hoger waren dan 3100m. De hoogste was meer dan 3500m, maar daar was het topje (400m)
vanaf gehakt door een tunnel.  De tunnels die we tegenkwamen waren ondingen: onverlicht,
slechte weg en vol met dieseldampen. Je komt er totaal beroet uit. Op de hoogvlakte was het
slecht gesteld met benzinepompen en op enig moment werd het toch nijpend voor de Suzuki.
Toen de nood het hoogst was zagen we bij een jurt een klein kartonnen bordje staan met de
tekst A80, A93. Het leek ons niet mogelijk dat daar benzine verkocht werd, maar jawel, een
uiterst vriendelijke bewoonster van de jurt kwam even later met twee 5-liter sla-olie
containers en een trechter. 5 minuten later had de Suzuki voldoende brandstof om Bishkek
te bereiken en was de jurt-dame 300 Som ($7) rijker.

Aan het einde van de middag kwamen er steeds meer kuddes geiten, koeien en paarden op de
weg, begeleid door een paar boeren te paard en een paar honden. De Kirchistaanse
automobilisten gaan daar pragmatisch mee om. Met veel getoeter drukken ze zich langzaam
door een kudde heen. In Uzbekistan zagen we ook zo nu en dan een kudde op de (snel)weg,
maar daar werden die begeleid door Uzbeken op ezeltjes. We zijn echt in paardenland
aangeland.

Toen ik hier in 1999 was, reden er nauwelijks autos en was het voornamelijk paarden. Nu
reden er heel veel volkswagens, audis en mercedes en ook nog een groot aantal oude
Russische dieselvrachtwagens die rond Bishkek een smog veroorzaakten die we nog nooit
hadden meegemaakt, Het Ruhrgebied in de jaren zeventig is er niets bij. In 1999 reed
iedereen zonder licht en als je wel licht voerde, kreeg je lichtsignalen om je licht
uit te doen. De paarden waren toen nog belangrijker dan autos en paarden houden niet
van felle koplampen. Nu is het omgekeerd. Bijna alle autos voeren de gehele dag licht,
net als in Nederland en de paarden lijken er aan gewend geraakt..

Op het laatste deel van de weg naar Bishkek staat Lenin nog regelmatig versteend en
idealistisch de ideologisch goede richting aan te wijzen. Om half acht ´s avonds in
Bishkek aangekomen en een hotel opgezocht.

Het hotel is perfect, we wassen het vuil van de laatste dagen eraf en gaan pitten.

Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vandaag Tashkent verlaten op weg naar Kirchistan. Om een Turkmenistan-special te voorkomen en te ontdekken dat we 300-nogwat kilometer moeten omrijden, eerst aan de grens gevraagd of we morgen over mochten. Tom mocht vandaag wel, Martin morgen. Toch maar samen een hotel gezocht in Urchgorghan. Gaaf hotel, geen wc (kuil in grond buiten) en geen douche (waterton buiten). De prijs navenant. Jongetje liet zijn schoolschrift zien met engelse woordjes. Maar toch nauwelijks een conversatie te voeren
Please click here to give your own feedback

Anne Lucinde

Jullie website leest als een spannend boek. Geregeld denk ik terug aan mijn eigen wereldreis! Geheel anders, maar toch zijn er overeenkomsten ...
Helemaal geweldig hoe jullie je dromen verwezelijken!
De volgende uitspraak van Loesje schiet geregeld door mijn hoofd: "Leven is het meervoud van lef" !
Ik wens jullie nog een heleboel mooie ontmoetingen en ervaringen toe ....
Please click here to give your own feedback

moeder Antje

Vrijdagmorgen de 10e zette ik de computer aan. Eerst kijken op SPOT. Ze rijden weer, dan Google Earth: dus op weg naar een stuwmeer. Vervolgens de website ( duurt even dus wat anders doen) en daar klinkt onverwacht geruis en Martins stem. Een emotie die lijkt op een brok in de keel, maar aangenamer is. Fraaie filpmjes. Ik geef nog steeds jullie gegevens van de website en reisschema regelmatig door en ontmoet telkens enthousiaste reacties.Goede tocht weer verder.
Please click here to give your own feedback

Moderator

Paul,

Zo'n opmerking over een kalashnikov kan M&T in moeilijkheden brengen!

Maar ik kan niet wijzigen; voor afkeuren vind ik het niet erg genoeg.

Moderator.
=====
Please click here to give your own feedback

Paul Malschaert

Ha motor / zand muizen (nee beter) duivels,
wat een heerlijke verhalen; ben trouwe lezer geworden.
waar moet ik de kalashnikov naar toe sturen of koop je die daar zelf als bruikbaar souvenier?

take care en geniet.
gr Paul
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vandaag van Samarqand naar Tashkent gereden. Het curieuze feit doet zich voor dat de weg gedeeltelijk door Kazachstan gaat en aangezien we een single entry visum hebben, moesten we een paar honderd kilometer omrijden. De weg was relatief goed, het weer was goed, dus over de reis is niet zo veel te zeggen. Des te meer is te zeggen over de algemene verschillen tussen rijden in Uzbekistan en bv rijden in Nederland. Een van de grootste verschillen is het aantal keren dat je door een checkpoint heen moet. Op een reis van 300km toch al gauw een keer of 15. Wij zijn nooit gecontroleerd, maar de eigen landgenoten worden des te meer gecontroleerd.

Een ander groot verschil is de brandstof. In Nederland kennen we Euro-normaal (octaan 95) en Euro-super (octaan 98). In Uzbekistan zijn er veel meer smaken: Ai76, Ai78, Ai80, Ai91, Ai93 en in de buurt van Tashkent ook nog Ai95 en Ai98. Ai76 gaat direct vanuit de grond je tank in en de benzine van Ai78 wordt eerst nog door een papier servetje gefilterd. We hebben een paar keer Ai80 moeten tanken maar onze motorfietsen trekken zich daar vooralsnog weinig van aan.

Het laatste grote verschil is het flexibele gebruik van de snelweg. De snelweg is 4-baans maar je hebt niet de garantie dat alle verkeer op jouw twee banen zich ook in dezelfde richting begeeft. Regelmatig kom je een vrachtwagen tegen die vrolijk tegen de stroom opploegt omdat hij geen zin heeft in omrijden. De snelweg wordt natuurlijk ook gebruikt door kuddes koeien en geiten. De koeien zijn opgeleid in Teheran, want ze trekken zich helemaal niets aan van het verkeer.

Het autochtone verkeer bestaat uit personenautos, bussen, vrachtwagens en ezeltjes. Uzbekistan is nog steeds bij uitstek ezeltjesland. Er zijn tegenwoordig meer autos maar dat is nog maar sinds kort. Een Uzbek van de wereld rijdt in een Daewoo Nexia en een eenvoudiger Uzbek in een Daewoo Matiz. Daarnaast is er nog de Lada crowd, maar daar spreken we verder niet over. De autobus scene wordt gedomineerd door Isuzu met als verdienstelijke tweede Daewoo. De vrachtwagenwereld wordt ruwweg in gelijkelijk verdeeld tussen Kamaz en merkloze Russische en Chineze vrachtwagens die in hun eentje het fijnstof probleem van de hele wereld voor hun rekening lijken te nemen. De rijstijl van de gemiddelde Uzbek heeft ons tot de volgende conclusie genoopt: Uzbeken moeten wel zeker heel veel koffie drinken, anders hadden ze nooit voldoende punten voor hun rijbewijs bijelkaar kunnen sprokkelen.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Er zijn weer drie nieuwe filmpjes geupload: Ashgabat, Darvaza gaskrater en Gorgan (Iran).
Veel kijkplezier!
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vanmorgen uit Bukhara vertrokken. De tour naar Samarqand was nog moeilijk nog erg lang,
dus we zijn rond de lunch gearriveerd, niet moe en niet bezweet. De temperatuur was
bij vertrek 14gr en werd niet veel hoger dan een graad of 25. We vroegen ons af of dit
kwam omdat de herfst zijn aantrede deed of dat er een andere reden was. De hoteleigenaar
in Bukhara vertelde hoe het zat: Door een cycloon was het onwaarschijnlijk koud in
Bukhara, maar vanaf overmorgen zou het weer de gewone 39gr zijn. Tegen die tijd hopen we
in de bergen te zijn en hoeven we de gewone temperatuur slechts in beperkte mate te
ondergaan.

Bijna alle historische gebouwen die je te zien krijgt zijn mausoleums, moskeen en
madrassas. Een Madrassa is een Koran-school annex internaat. Sommige zijn nog actief,
sommige niet. De Uzbeekse ondernemingsgeest heeft zich meester gemaakt van al deze
gebouwen, dus je moet een beetje tussen de kleden, petjes, schilderijtjes en wat dies meer
zij heenkijken om het historische gebouw te zien. Vandaag wilden we een moskee in de
Registan in Samarqand bekijken. Natuurlijk moesten de schoenen uit, maar toen we binnen
kwamen bleek ieder hoekje van de moskee ingenomen te zijn door een kleine ondernemer. We
hebben dus feitelijk onze schoenen uitgedaan vcor de Uzbeekse middenstand.

Aan de andere kant is men toch wel weer goed bezig. Een van de mooist gerestaureerde
moskeen in Bukhara was in 1988 nog een supermarkt. Dus er gebeurt toch wel wat.

De Registan bevat niet alleen een uitgebreide collectie historische gebouwen, de
collectie politieagenten is zo mogelijk nog groter. Een agent kwam op ons af en vroeg
ons, schigtig om zich heen kijkend of we misschien een minaret zouden willen beklimmen.
Het was echt heel goedkoop, $10 voor ieder van ons, aan hem te voldoen. Toen hij zag
dat we twijfelden, zei hij nog, als argument met grote overredingkracht, dat het wel
voor drie uur moest gebeuren. Hierbij werd verder geen uitleg gegeven, maar onze
interpretatie was dat dan zijn dienst was afgelopen. Dit was de eerste agent on the take
tijdens onze trip.

In onze onvermoeibare zoektocht naar een autochtoon stuk madrassa, liepen we op een
gegeven moment tegen een buitenkansje aan. Een professoraal uitziende heer sprak ons
aan en vroeg of we misschien een kamertje wilden zien die aan een 'professor' toebehoord
had in de periode 1320 tot 1360. Het was de moeite waard en het was gratis. Wij door
een laag deurtje naar binnen en stonden in het winkeltje van de man. Kijk zegt hij,
je kunt zo'n professorskamertje herkennen aan de boekenplankjes die links en rechts waren,
daar stonden boeken op, net als nu en deze zijn niet heel erg duur. Daarnaast had de
professor altijd een kleed op zijn tafel en laat het nu net goed uitkomen, ik heb
een hele voorraad van dat soort kleden in de aanbieding. Het laatste belangrijke
onderscheid met de kamer van een student waren de boekensteunen, Ik heb hier onze
collectie boekensteunen die in meer dan 8 standen gezet kunnen worden. Heel voordelig.

Hij had ons perfect bij de neus genomen, maar wij redden er op de onderhand standaard
manier uit door te zeggen: we zijn op de motorfiets en we hebben geen ruimte voor uw
mooie authentieke voorwerpen. Handje geschud en weg.
Please click here to give your own feedback

JeeWee

Ah, vraag is meteen beantwoord.
Please click here to give your own feedback

Fa en Ink

Hallo Martin en TOm,

Hier vanuit een land waar jullie al doorheen gereisd zijn een berichtje: Bulgarije. Met gelukkig een toetsenbord met ook normale letters en niet alleen Bulgaarse. Dat jullie de weg gevondne hebben zeg  met al die tekens! ;)
Wat een verhalen op de site, erg mooi om te lezen. Hopelijk gaan jullie nog veel mooie dingen zien. Een hele goede reis!
Groetjes Fa en Ink
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Gistermorgen vertrokken uit Khiva, op weg naar Bukhara. Khiva ligt in Choresm, een deel van Uzbekistan dat ooit een op zichzelfstaand staatje was, waar veel beroemde wetenschappers vandaag kwamen.  Dat was ook wel logisch ook,
want Choresm is groen en vruchtbaar dankzij de aanwezigheid van een grote rivier. Noordkant van de rivier, kurkdroge, rode-roze woestijn, zuidkant van de rivier, groen en vruchtbaar. Overgangsgebied (van groen naar woestijn): de rivier + 25cm.

Over de rivier liggen bruggen die we zowel op de weg naar Khiva als op de weg naar Bukhara nodig hadden. De eerste brug bestond uit een aantal pontons, waarop een rasterwerk van stalen staven gemonteerd is. Op de stalen staven zijn stalen 'tegels' gelast om het verkeer een vlak oppervlak te bieden. Deze constructie is al een poos in gebruik, want de stalen tegels zijn in het midden allemaal ingezakt tot 10cm diep. Het resultaat is oppervlak waar niets meer recht is, scherpe richels je banden bedreigen en iedereen stapvoets overheen moet rijden. De pontons zijn natuurlijk niet allemaal even hoog, dus je moet ook nog steile hellinkjes nemen om van ponton naar ponton te komen. Lot's of fun.

De brug die we moesten nemen richting Bukhara kent een ander verhaal. Deze brug is precies 1 rijbaan breed die gedeeld wordt door het verkeer uit twee richtingen en de trein. Aan beide kanten van de brug (die toch al gauw 500m lang is) staan politieagenten die per mobiele telefoon contact opnemen met hun opposite number, om te zien wie nu mag rijden. Boeiend.

Al rijdend door de woestijn kwamen we een tweetal Chineze motorfietsen met zijspan tegen, bereden door 2 Fransen en een Duitser. Ze hadden de motorfietsen gekocht in China en waren op weg naar Frankrijk. Onderweg maakten ze een documentaire over water en economisch verkeer. De documentaire komt in maart 2010 op de Franse TV.

Verderrijdend werd de woestijn een steeds serieuzere woestijn en eigenlijk woestijniger dan de Karakom woestijn in Turkmenistan. Leuk om te zien hoe mensen zich daar weten te handhaven.

Vandaag sight-seen in Bukhara, morgen naar Samarkand.
Please click here to give your own feedback

JeeWee

Hoi mannen

ik zag dat jullie Samarkand/Samarqand (volgens de waypoints) laten voor wat het is. Genoeg mooie oude steden gezien of is het te ver uit de route?

Prachtige fotos! Goed om te zien dat jullie gezond zijn en op schema liggen.

Groeten
JeeWee

Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vandaag de city Khiva bekeken. Khiva is al 2500 jaar bewoond, en sommige
zeggen dat Khiva gesticht is door de zoon van Noach. Khiva was zowel een
grage prooi voor allerlei overheersers als een stad waar beroemde weten-
schappers vandaan kwamen. Alexander de Grote, Djengis Khan, de Perzen,
de Arabieren, de Turkmen, de Russen hebben allemaal hun oog laten vallen
op deze stad, de stad verwoest en vervolgens weer laten opbouwen.
De laatste keer rond 1870.

Hier kwam ook de Arabische wetenschapper vandaan, van wiens naam de woorden
Algebra en algoritme afgeleid zijn. We voelden ons helemaal thuis.

Op een relatief klein oppervlak zijn tientallen moskeeen en madrassas
gebouwd, vrijwel allemaal om een of ander khan te eren. Een van die Khans
wilde de grootste minaret bouwen die ooit gebouwd was. Hij moest zo hoog
worden dat hij vanaf de top Bukhara kon zien (500 km weg). Na lang zoeken
vond hij een bouwmeester die dit ding kon bouwen. Echter de Khan van Bukhara
kreeg er lucht van en maakte gemene zaak met de bouwmeester zodat na het
completeren van de minaret in Khiva, de bouwmeester nog een grotere
minaret zou bouwen in Bukhara. Hier kreeg de Khan van Khiva weer lucht van
en die besloot de bouwheer koppie kleiner te maken na het completeren van
de minaret in Khiva. De bouwheer werd gewaarschuwd door zijn medewerkers
en verdween om nooit meer gezien te worden. Het resultaat was dat de minaret
in Khiva nooit afgebouwd werd en als een soort stompe toren bleef voortbestaan
en de minaret in Bukhara nooit gebouwd is.

Als hier een les uit te trekken is, is dat deze: donґt mess with a consultant.

De huizen zijn allemaal gemaakt van gedroogde klei en de straten van
aangestampte klei. Dit geeft Khiva een soort licht-oker complexie. Morgen
vertrekken we naar Bukhara om het verhaal van de hoogste minaret van de andere
kant te horen. Dit soort zaken kunnen niet zorgvuldig genoeg behandeld worden.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

In het noorden van Turkmenistan zijn er twee grensovergangen die gebruikt
kunnen worden om het land te verlaten: KunyeUrgench en Dashogus. Onze voorkeur
had de laatste omdat er dan slechts een 62km gereden hoefde te worden naar Khiva.
Uit periode van de vermeende visa-problemen bleek dat beide overgangen voor ons
te gebruiken waren. Een transit-visum is een machtig ding. We hadden echter
nog een klein zorgenpuntje: toen we het land inkwamen kregen we een
document mee met daarop een landkaart van TM waarop de beambte een lijn
getekend had van Ashgabat naar KunyeUrgench en niet naar Dashogus. Omdat alle
politieagenten en militiamannen zo ongelovelijk aardig waren. Handje schudden,
ongevraagd de weg uitduiden, willen weten waar je vandaan komt:
'Galandia - Davids, Gullit', dachten we dat het wel zou lukken bij Dashogus.

Wij dus naar Dashogus getrokken. De wegen werden allengs slechter en toen we
in halverwege de rit waren, waren er bij mij wat bouten uit de motor getrild
en bij Martin wat olie. De bouten natuurlijk niet meer gevonden, dus nu
hangt mijn windscherm aan 1 bout en wat ducttape aan de motor. De olie kon
gemakkelijk aangevuld worden.

In Dashogus op zoek naar een Internetcafe. Die bleek 10min en $0.79 per taxi
van het hotel te zijn. Daar aangekomen bleken we ons paspoort nodig te hebben,
maar die moest verplicht afgegeven worden bij het management van het hotel.
Na $1.58 geinvesteerd te hebben, konden we onze waypoints en ons verhaal
toevoegen. Fotos vergeten mee te nemen.

Langs de straat staan op zeer regelmatige afstanden politieagenten de boel in
de gaten te houden. Onderdeel van hun uitrusting is een zwart-wit gestreepte
baton, 40cm lang. De macht van deze stok in fenomenaal. Een auto rijdt voorbij,
als hij voorbij is, maakt de agent een miniscule beweging met zijn stok. De
auto gaat vol in de remmen, rijdt achteruit, chauffeur stapt uit, geeft
politieagent een hand en zijn credentials. Ze hebben de wind er wel onder.

Bij de grens aangekomen bleken de immigratiejongens het wel goed te vinden. De
customsman was niet te vermurwen. Soebatten, dreigen met hooggeplaatste
officials in Ashgabat, het mocht allemaal niet baten. Er bleek een 'solid wall
of beaurocracy'. We moesten naar de andere grensovergang. Dit betekende
een omweg van zo'n 360km over mindere wegen.

Daar aangekomen ging het relatief soepel en waren we in twee uur in Uzbekistan.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Gistermorgen 15 liter water en 15liter bezine ingeslagen en onze reserve tanks mee gevuld. We gaan de woestijn in. De totaal af te leggen weg is zo'n 600km en er is precies 1 benzinepomp onderweg (na 150km). Toen was het nog even spannend of we genoeg benzine hadden.Nu weten we het.

Halverwege de karakom woestijn ligt Darvaza. Daar is een van de merkwaardigste sites van Turkmenistan te vinden: de gaz crater. Een gat in de grond, zo groot als een half voetbalveld, 30 m diep,dat permanent in brand staat. Letterlijk de hellepoort. In Darvaza aangekomen ons kamp opgeslagen bij een van de drie jurts, die als restaurant fungeert.

Daar voeding, plaats voor onze tentjes en vervoer naar krater geregeld (met de motor niet te doen). Met een oude
russische vrachtwagen naar de krater gereden. De vrachtwagen had een coole feature: je kon al rijdend de banden leeg laten lopen en weer vullen. Handig in mul zand.

Tijdens de schemering rond de krater gelopen: dat ding is niet van deze wereld. De fotos komen de volgende keer.
Als de wind iets van richting veranderd, werd je meteen dichtgeschroeid - alle sappen bleven behouden. Nog even
gekeken om te zien of Beelzebub er was om een handje te schudden, maar die was er niet.

Onze tentjes en slaapzakken voldeden prima en we hadden ze nodig ook. De temp daalde tot 10gr. De volgende ochtend vroeg vertrokken om nog gebruik te maken van de ochtendkoelte. Net aangekomen in Dashogus, waar we de nacht doorbrengen om morgen Turkmenistan te verlaten en Oezbekistan te betreden.
Please click here to give your own feedback

Bert van den Bergh

Hoi Tom en Martin,

Leuk om jullie verhalen te lezen op deze site. Hier bij Davinci gaat alles goed. Ik mag volgende week weer een offerte toelichten bij de plantjes/beestjes in Leiden. Jammer dat je er niet bij kunt zijn Tom, vorige keer hebben we leuk samen gewerkt. Kom de zelfde Belg weer tegen als die we vorige keer spraken. Zal hem op jullie site wijzen.

Doe voorzichtig en heb veel plezier! groet, Bert.
Please click here to give your own feedback

Volgende week landelijke collecte week van KWF; Around2Seas onder de aandacht van...

Zojuist SBS6 Hart van NL, BMW, Suzuki, Promotor, e.a. gemaild over www.around2seas.nl Volgende week namelijk landelijke collecte week KWF... Dus de nieuwswaarde van jullie uitdaging maar een beetje opkrikken!

Eens kijken of we het aantal belangstellenden en daarmee donateurs kunnen opschroeven!!!

Succes in de woestijn de komende dagen!
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Nog twee kleine puntjes van orde:
we hebben een fout gemaakt met het plaatsen van de laatste twee waypoints, maar zijn op dit moment niet in staat
deze te repareren. Zodra we weer met onze eigen laptop online kunnen zijn, repareren we deze fout.

Daarnaast zijn we de komende twee dagen uit de lucht omdat we dan in de Karakom woestijn kamperen.

Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Nu de visumproblemen voorlopig opgelost lijken, zijn we naar Bakharden gegaan,
waar het ondergrondse meer is. Aangezien we een transitvisum hebben en
de ons toegestane weg exact beschreven is, konden we niet op de motor daarheen
rijden. We hebben dus via de Turkmeense Toeristen organisatie een gids met auto
geregeld.

De weg naar Bakharden is een vrijwel lege 6 baans snelweg met langs de weg een
stoepje. Een ieder onder ons weet dat een stoepje rotzooi kan verzamelen, zo
ook de Turkmeense regering. Het resultaat is dat je op geregelde afstand
vrouwen met bezempjes ziet, die de goten langs de snelweg schoonvegen. Een
zeer aangeharkt land.

Het ondergrondse meer was 60m onder de grond verscholen. Het meer was kleiner
dan we verwachtten, maar daar stond tegenover dat hij veel warmer was en veel
meer sulfur bevatte.

Als laatste bezochten we vandaag het mausoleum van Turkmenbashi en zijn familie
(vader, moeder en 2 broers) begraven zijn. Vlak daarbij staat de grootste
moskee in zijn soort in centraal azie. De jongeman die ons rondleidde wist
een groot aantal numerieke kenmerken op te noemen, zoals dat het centrale kleed
meer dan 1000 kilo woog en door 150 Turkmeense vrouwen in 80 dagen geknoopt was.
Een hele prestatie, werd mij duidelijk.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Door problemen met onze visa moeten we langer in Ashgabat blijven als geplanned.
Ook een aantal uitstapjes gaan daardoor niet lukken. In ruil daarvoor kunnen
we de hoofdstad van Turkmenistan bekijken, en de stad is spectaculair. Vrijwel
alle officiele gebouwen zijn opgetrokken uit wit marmer. Aan de zuidzijde van
de stad is een wijk bestaande uit hypermoderne wolkenkrabbers waar fantasievolle
architecten zich helemaal op hebben uitgeleefd, wederom opgetrokken in witte marmer.

Tussen de vele overheidsgebouwen (ministeries, zoals het ministerie van textiel
en weefkunst), lopen brede avenues, geheel geschikt voor deze of gene parade.
Altijd binnen gezichtsafstand staat er wel een blinkend gouden beeld van de
president, die zijn naam heeft laten veranderen in Turkmenbashi (leider van
alle Turkmenen). In de buurt van het presidentieel paleis staat een monument
die de grote aarbeving herdenkt. Het monument bestaat, heel symbolisch,
uit een anatomisch correct gedtailleerde, stier die de aarde op zijn horens
genomen heeft. De aarde is opengebarsten en uit de scheuren vallen de
slachtoffers van de aardbeving. Bovenop de aarde bevindt zich een vrouwenfiguur
die triomfantelijk een gouden baby boven de aarde uittilt: de president heeft
de aardbeving overleefd.

Vlak daarnaast staat de boog van onafhankelijkheid. Deze boog heeft een beetje
de vorm van de raket uit 'Kuifje op de maan', maar hij is wat vierkanter en
uiteraard van witte marmer. Tussen de drie poten door loopt de belangrijkste
avenue van de stad, waaraan ook de belangrijkste paleizen liggen. Boven
op de top van de 'raket' staat, hoe kan het ook anders een gouden beeld van
de geliefde president. Om de verhouding tussen de president en het universum,
meer in het bijzonder ons zonnenstelsel en nog meer in het bijzonder, onze
zon weer te geven, draait het beeld met de zon mee, zodat de president altijd
face to face met de zon staat.

Rondom al deze monumenten zijn parkjes die altijd fris en groen zijn. De bomen
worden iedere dag gewaterd door vlijtige Turkmenen en de eventueel verdorde
blaadjes worden zorgvuldig van de perfecte grasveldjes afgebezemd door nog meer
vlijtige Turkmeensen. Het eindresultaat is een zeer rustige, onvoorstelbaar
aangeharkte en indrukwekkende stad, waar Turkmenbashi alomtegenwoordig is. Een
groter verschil met Tehran kan er haast niet bestaan.
Please click here to give your own feedback

Herman

HA Mannen, wat een mooie foto's en wat leuk om bij Matt thuis te slapen. Wat een avontuur beleven jullie. Daar kun je je kleinkinderen lang mee amuseren. Ik ben jaloers op jullie.
Gr Herman
Please click here to give your own feedback

moeder Antje

Ik heb foto's van Aschabad gezien en verwonderde me al over de moderne gebouwen. Het ziet er uit als een "schone" stad. Mooi dat de grensovergang alleen maar veel tijd kostte. De weg naar Aschabad en eerst nog naar de grens zag er behoorlijk zanderig uit. Goede tocht verder. Vandaag hier een echte regendag nadat gisteren de 2e  etappe van de ronde van Spanje. De start was in Zutphen en na 5 kwartier met een rondje via  Ruurlo kwam de caravan  nog weer door Zutphen met stralend weer. Ik kwam uit Bant waar ik Kelt zijn voetbal uit Sao Paulo heb gebracht ( veel glimlachjes) en kon tussen 2 en 3 niet mijn huis bereiken.
Ik ben zeer benieuwd naar jullie ervaringen de komende dagen. Goede tocht.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Gisteravond aangekomen in Quchan. Een rustig stadje, redelijk dicht bij de grens. De Lonely Planet wist te melden dat het hotel basic accomodations had, en dat bleek waar te zijn. De bedden waren van hout en de matrassen ook. 's Avonds gegeten in een restaurant waar ze een soort tweepersoons bedden hebben om in te zitten voor het eten. het eten was behoorlijk aangenaam.

De volgende ochtend naar de grens. Dat ging allemaal redelijk voorspoedig, ook al duurde het al gauw 3.5 uur om er door te komen. 54 loketten die allemaal onze gegevens in een soort 'groot Sinterklaas boek' moesten zetten. Ze wilden ons echter echt verder helpen want op een gegeven moment stonden ze met z'n drieen tegelijk op 1 formulier te stempelen.

Daarna de bergen uitgereden richting Ashgabat. Een hypermoderne stad waarbij alle nieuwe gebouwen helemaal wit zijn.

Er is voor ons hier geen telefoon provider en Internet is hoogstwaarschijnlijk alleen in Ashgabat te benaderen. Dat betekent dus dat de komende dagen onze voortgang alleen via Spot te volgen is.

Wordt vervolgd
Please click here to give your own feedback

matt

Dear Tom and Martin
It was very nice to see you unexpectedly in Gorgan.
I was very happy that I could help you find Gorgan relaxing.
I'm also so pleased that i cooperated a little in your valueable effort,supportly and sponsoring people
who suffer from cancer:-(
If only we had known about it earlier before we met you,so that we could help better.
and also dear martin i sent your postcard:-)


Have a good and safe journey
Matt & Armand
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Yesterday morning we left Tehran in order to get to Gorgan. We had to
leave late in order to pick up our laundry which would be available at
10:00am. Quarter to eleven we left the hotel and tried to find the highway
that would bring us to the junction in Damarvand. There are many express ways
in Tehran and they have nice names and a south/north, east/west indication. So
finding your way in Tehran could not be very complicated. After two hours we had
left the city and found the right expressway. In the mean time we had been on
expressways that started with 4 lanes, after 2km lost two lanes and
finally ended in some residential area with only one way streets. We had been on
non existing expressways (being built, while the signs were already there.

The road into the mountains was beautiful, so we enjoyed that stretch northbound
to Amol was a joy to ride, both from a technical driving perspective and
from a beautiful nature perspective. The distances in Iran tend to be longer
than we anticipate and in Amol we had to decide to turn east in order to reach
Gorgan at a reasonable time. We are still on the clock, because our entry in
Turkmenistan is set to sept. 1st., so we cannot deviate from the schedule yet.

In Gorgan we asked for the hotel and a nice young man told us that his brother
could speak English and would love to help us. So he asked one of the cars
that had stopped to find out what these western looking dudes on large
motorcycles were doing, to bring him and us to his brother. Their we met Matt,
a very nice Iranian, who indeed could speak English very well. Matt would
show us the way to the hotel. When we arrived there, the hotel was full. Then
the nicest thing happened. Matt invited us to spend the night at his home,
a small cottage in the mountains, The only problem was, he said, that you needed
some offroad experience to get there. Especially the last part was a bit steep
and covered with pebbles. We arrived there in one piece, and Matt showed his
one room cottage with a porch overlooking a little valley. It was a place in
heaven. The hospitality was overwhelming. During the night we went to a
restaurant belonging to one of Matt's friends and had the best kebab sofar.

Then we went to look at a number of worthwile places in the city, the most
impressive one, being the classical Iranian sportsgym where Iranian man
exercised in a very specific way. Then we went for ice-cream and Armand and a
percussionist, whose name we have shamefully forgotten joined us,

After returning to the cottage, we talked, drank some tea and listened music.

Tom slept on the porch (he snoares) and got company from a 1 year old
German sheppard. The next morning we had breakfast together and Matt helped us
on the way. This experience changed the way we looked at Iran in a tremendous
way, thank to Matt and his friends.

Please click here to give your own feedback

Herman de Groot

Ha Mannen, we volgen jullie reis met een klein gevoel van jalouzie. Mooi daar bij de Ararat. In 1984 hebben Gerrit en ik daar nog twee honden gered die na de copulatie vastzaten aan elkaar en die men op zijn Turks wilde losmaken. Wij hebben dat gelukkig  verhinderd. Jammer van die val maaaaaaarrrrrr goed opgelost. Zoiets gebeurt. Wij gaan straks zelf met vakantie dus we volgen jullie reis zo lang het kan en waar mogelijk daarna in Frankrijk.. Veel plezier en je weet het....het gas digitaal bedienen.

groetjes Herman en Renée
Please click here to give your own feedback

moeder Antje

Thuisgekomen uit Den Bosch waar we een stralende Judith hebben gefeliciteerd, ingelogd en jullie filmpje bekeken. Heeft die politieauto jullie alleen maar de weg gewezen of is er nog een confrontatie geweest? Fraai om zo mee te reizen.Morgen goede reis verder. Liefs
Please click here to give your own feedback

Marius

Hey Riders on the Storm,
Definitely high time you went, so it seems. Mooie plaatjes!
Veel plezier, Hals- und Beinbruch und guten Fahrt!
Auf Wiedergutmachungsschnitzel in Den Bosch
Mei freonlike groetnis ut Frylân,
Marius
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

We hebben veel bekijks in Iran. Iedereen wil weten waar je vandaag komt en
hoeveel je motorfiets kost in Nederland. de meest curieuze vraag was hoeveel
benzine er in onze tank kon.
Heel veel mensen in Iran hebben een mobiele telefoon en dus worden er ook
regelmatig foto's gemaakt. Het lijkt de omgekeerde wereld wel, het is de
autochtoon die de toerist fotografeert en niet omgekeerd.
Daarbij doen zich situaties voor die je in Nederland niet voor mogelijk zou
houden.

We staan voor een winkeltje waar we lunch gekocht hebben. Plotseling stopt er
een auto met man, vrouw (geheel bedekt natuurlijk) en baby. De man stapt met
baby uit de auto, zegt wat tegen ons in het Farsi en voor dat ik het weet
sta ik met die baby van een paar maanden in mijn handen. De man gaat er
poserend naast staan en de vrouw maakt met telefoon een paar fotos.

Ook op de snelweg naar Qom zijn we ettelijke keren gefotografeerd vanuit
rijdende auto's. Ze gaan naast ons rijden, zwaaien, steken hun duim omhoog,
roepen het een en ander en leunen vervolgens uit de auto om fotos te nemen.

Overal waar we parkeren worden in ieder geval een paar fotos genomen.
Uiteindelijk heeft het feedback doen ontstaan, want 1 van de fotografen heeft
een boodschap op onze site achtergelaten met het verzoek om een e-mail adres
zodat hij het statieportret kan versturen.
Please click here to give your own feedback

Tante Lucie

Ook wij volgen jullie met passie; wat een fantastische foto van Ararat; een prijs waard.

Van de week stond er in de krant, dat Grolsch ook in Rusland brouwt; er is dus hoop voor de toekomst.

Blijf genieten.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

We hebben een eerste filmpje geupload: http://blip.tv/file/2529813
Please click here to give your own feedback

moeder Antje

Mooi zoals jullie de twee plaatsen in Qom hebben kunnen bekijken. Ik heb op Google earth allerlei foto's bekeken en had inmiddels ook de Holy shrine gezien. Wat een overvloed aan moois moeten jullie gezien hebben en daartussen door die wirwar van verkeer. Even een heel ander weer beeld. Vanavond is in Warnsveld de Gondelvaart verregend en voor het eerst in 25 jaar afgelast. Ter gelegenheid van het jubileum kreeg de voorzitter een lintje; dat is hem onder een grote paraplu in de horizontale regen opgespeld. Waar een dorp al niet groots in kan zijn. Het was zeer knus onder al die paraplu's op de tribune. Goed weekend voor jullie met ongetwijfels nog veel meer moois in Teheran.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

het is vrijdag en we zijn sinds een uur terug uit Qom. Er zijn twee bezienswaardigheden in Qom: de holy shrine waar een van de belangrijke personen uit de Shiitische stroming begraven ligt en natuurlijk het huis van Imam Khomeini, zoals hij hier genoemd wordt. Van de eerste zeggen ze dat je als niet-moslim er niet in komt en van de tweede zeggen ze dat je er ook niet in komt en dat het niet zo interessant huis is.

Bij de eerste heb ik een man in een soort officiele jas aangeklampt die informatie verstrekte aan moslim bezoekers. Hij bleek een leraar te zijn die dit als vrijwilligerswerk deed op vrijdagen ( de zondag van de moslims). Toen was het ijs natuurlijk gauw gebroken, hij leraar, ik leraar dat schept een band. We mochten eigenlijk niet naar binnen, maar hij wilde ons wel naar de afdeling internationale bezoekers brengen en die zouden ons dan wel verder helpen. Dat kantoor ligt middenin de holy shrine, dus we waren op dat moment al binnen. Het kantoor was gesloten (vrijdag), dus we moesten er wel weer uit, maar dat mocht wel langzaam. Dus al kletsend met de bouwtechniek leraar (dat was hij) en links en rechts foto's nemend wandelden we langzaam naar de verst verwijderde uitgang. Daar namen we uitgebreid afscheid van onze leraar en gingen op zoek naar het huis van Khomeini. Dat was best een stukje weg van de holy shrine en de weg was ook niet heel erg simpel te vinden, dus ik vroeg een willekeurige geestelijke, die net boodschappen gedaan had, waar het huis van Khomeini was. Hij begreep er niks van, en sprak, volgens zijn zeggen alleen maar Arabisch en Farsi. Plotseling daagde hem toch wat, ah, Maison Khomeini, Il connait le maison Khomeini. We moesten instappen in zijn Peugeot en binnen 5 minuten stonden we bij de soldaat die het huis bewaakte. Een jonge jongen die zin had in een verzetje, dus we moesten onze tassen openmaken, onze zakken leegmaken, maar dan mochten we wel even naar binnen. Waar we vandaan kwamen? Uit Holland! Dat was goed. En hoe waren we hier dan gekomen? Op de motorfiets -- mogen we een foto maken? Neen eigenlijk niet maar zijn baas was er niet en we waren lollige kerels dus hij keek even de andere kant op. Hoeveel cc had onze motorfiets? 1200cc, dat kon niet dat was een monster. Heel er bedankt en tot ziens. Zo ging dat zo'n, beetje.

Zoals al verteld, is het verkeer in Tehran gekkenwerk. We namen ons dus vanmorgen om 0800 voor om de rit door de stad te filmen met de camera die op martin's motor bevestigd zit. De straten waren uitgestorven. We reden in ons eentje over het Imam Khomeini plein bij een temperatuur van 20gr. Met enig kunst en vliegwerk een route gevonden in de wirwar van snelwegen die Tehran doorkruizen, omcirkelen etc.Binnen het uur was de temperatuur gestegen tot 29gr en aan het einde van de middag was het 38gr. De rijwind doet dan niet veel meer voor je en je hoopt dat je snel op je hotelkamer zit met een flesje koud water. Toen we aan het eind van de middag de stad weer inreden (na bezoek Tehran), was het weer als vanouds een gekkenhuis en heeft martin zijn camera gemonteerd en aangezet. Rijden in Tehran is boeiend.

Please click here to give your own feedback

Pedram from Tehran

As i promiced you this is the link of the motorcycle rider around the world...his name is "jefry Polnaja" from Indonesia:
http://www.rideforpeace.info/
i wish someday i ride a bike around the world and visit you in your country.
success
Please click here to give your own feedback

Gaafff...

Hahaha, een Iranees die op straat in Teheran Martin en Tom tegenkomt een foto maakt en vervolgens in het gastenboek de vraag om een emailadres vd foto post... Dat geeft toch ook wel weer een bijzondere kijk op de reis...
Please click here to give your own feedback

Pedram

Hello to you...
I had the chance to visit you in Tehran (my hometown) infront of a hotel and took photo with you..i want to send that photo to you but i couldn't find any email!! please send your email to me so i can reply back to you....
pedram_embassy@yahoo.com
wish you success...
Please click here to give your own feedback

Robert & Yvonne

Hi motormuizen,

Goed om te lezen dat jullie reis voorspoedig verloopt! Succes met het hete zand in de woestijn(en); wij gaan vanmiddag naar het strand .

Greetz vanaf de Galapagos,
Yvonne & Robert
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vanmorgen geld gewisseld. Er gaan 10000 Iraanse Rial in een dollar en de grootste practische denomstie is 20000 riaal. Als je voor 250 dollar wisselt, krijg je al gauw een stapeltje bankbiljetten van 2,5 cm dik. Je bent hier gauw millionair,

Ook nog iets over het eten. Door de Ramadan, kun je pas vanaf 8 uur in een restaurant terecht en overdag eigenlijk niet. Daarnaast zijn de maaltijden redelijk eenzijdig kip kebab met brood of kip bebap met rijst. Het brood kun je je het beste voorstellen als een koude, dunne, stevige pannekoek die niet veel smaak
heeft, maar des te meer conseistentie. Vanavond zaten we in een restaurantje waar een soort stokbrood gegeven werd in plaats van de betonnen pannekoekjes. Naast ons zat een jongeman (met een vriend in Rotterdam Feyenoord, die ook voor Shell werkte) die zijn uiterste best deed om van het stokbroodje een betonnen pannenkoekje te maken: binnewerk eruit lege schil uitrollen en het is voor elkaar.
Please click here to give your own feedback

Marc

Hi Tom en Martin
Je krijgt spontaan zin om ook die kant op te gaan. Fantastisch die foto's en de verhalen.
Ik maak me wel zorgen om jullie motoren. Ik hoop niet dat die motoren ergens in onderdelen zo dadelijk in een van die steegjes te koop zijn. Dat wordt dan een soort "IKEA" pakket om ze weer in elkaar te bouwen, maar dan zonder handleiding.
Succes.
Please click here to give your own feedback

Rob

 He Tom & friend, dat ziet er vrij spectaculair uit. De site is geweldig.
Doe ze daar de groeten!
Please click here to give your own feedback

moeder Antje

Het meer dat ik zag was dus droog? Of hebben jullie toch van een brug gebruik moeten maken. Mijn motorrijdende baas begint jullie nu ook te volgen. Jullie komen vast als motoracrobaten terug na al deze training. Geniet van veel moois in Teheran en de ticht naar Qom.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Ik scrhijf dit terwijl de muezzin oproept tot het avondgebet: het
moment waarop weer gegeten en gedronken mag worden. We zijn aangeland
na allerlei perikelen in het centrum van Tehran. Het hotel dat we
eerst bedacht hadden en een schappelijke prijs zou moeten hebben volgens
de Lonely Planet, was onderhand 3 keer zo duur geworden en vroeg
standaard zakenmannenprijzen. De route van dit hotel (noorden van de stad)
tot ons huidige hotel kostte 3.5 uur, niet alleen omdat we de stad niet kennen
maar omdat de gehele stad een permanente mierenhoop is. De verkeersregels
zijn: Er zijn geen verkeersregels, de grootste wint (evt de grootste toeter).
Weghelften zijn betekenisloos, iedereen rijdt alsof niemand hem tegen
zal houden en remt pas op het allerlaatste moment als blijkt dat er wel
een opstakel is.

De buurt waarin we terecht gekomen zijn is interessant: thema: auto-onderdelen
steegje, speciaal voor velgen, ander steegje speciaal voor verlichting.
Het Imam Khomeini square is gespecialiseerd in autoradio's. Vlak achter
onze wijk ligt de electro-buurt. En je raadt het al: een kabelsteegje, een
playstation hoekje en een kniptangenpleintje
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vanmorgen vroeg uit Maku vertrokken met het plan om westelijk langs het
zoutmeer richting Qom te rijden. Het landschap is prachtig, maar een
onvergevende schoonheid: droog, blakerend heet. Het verkeer is interessant
te noemen. Alles krioelt door elkaar en op een 2 baans weg wordt regelmatig
een 4 baans weg geimproviseerd. Rond 1300 ontdekten we dat we nog maar
een kwart van de af te leggen weg hadden gedaan. Plan 2 trad in werking
en we zijn via een weg dwars over het zoutmeer richt Tabriz gegaan om
dan toch maar de snelweg te nemen. Uiteindelijk in Zamjan geeindigd,
320 km van Tehran. Morgen naar Tehran, waar het verkeer nog interessanter is
en de temperatuur nog hoger
Please click here to give your own feedback

Gerrit-Jan en Marianne

Hoi Martin,

Wat leuk dat jij in Verweggistan nog aan ons hebt gedacht, in verband met persjes. Is toch te moeilijk om zomaar mee te laten brengen in verband met de juiste kleur en knoopdikte, maar hartelijk dank.

We volgen jullie op de voet, wat hebben jullie al veel mooie dingen gezien en wij dus ook door middel van de foto's. Goeie reis verder en natuurlijk ook van ons een bijdrage voor het goede doel Fight Cancer!

Vele groeten,
Gerrit-Jan en Marianne
Please click here to give your own feedback

Papa / Helmich

Martin belde zojuist om een nieuw 'waypoint' in te voegen (Zamjan; is gebeurd) en meldde dat zij morgen doorrijden naar Teh(e)ran en van daaruit op-en-neer naar Qom gaan. Zij blijven dus vanaf morgenavond (26/8) tot 30/8 's ochtends vroeg in Teh(e)ran.
Please click here to give your own feedback

Papa / Helmich

Martin belde zojuist (17:05 NL tijd)  vanuit Zanjan dat zij goed zijn aangekomen. Er kan daarvandaan niet ge-SMS-t worden! Zodoende.
Please click here to give your own feedback

JeeWee

Hee motormuizen

want een genot om elke dag een update te krijgen. De wondere wereld van de techniek. Ik ben heel benieuwd naar de landen waar jullie nu doorheen gaan rijden.
Goede reis en geniet van alles.

JeeWee
Please click here to give your own feedback

Broer Geert

Wil iemand mij even uitleggen hoe ik ze kan volgen op spot en Skype... Dat Judith ze live kan zien rijden, interesseert mij wel...
Please click here to give your own feedback

Judith

Ook in Iran doet de telefoon het en bij de 'thanks' mag er ook een dankjewel komen voor Skype, want jullie zijn gewoon live te zien onderweg! Vandaag ging het gelukkig allemaal goed, die motor moet er aan het eind ook wel een beetje doorleefd uitzien! Met de 'spot'gps was zelfs te volgen hoeveel loketjes jullie afmoesten om Turkije uit te komen, kriskras door het gebouw. De donaties lopen gestaag op, bijna iedere dag komt er wat bij, dat is erg mooi om te zien. Succes morgen! Liefs, Judith
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vanmorgen eerst op zoek naar een gecertificeerde Suzuki dealer. Toen dat niet
lukte naar een gediplomeerde garagist Uiteindelijk kwamen we terecht bij een
soort lokale smid. Voor 50Euro heeft die het stuur gerepareerd (verhitten met
lasvlam, daarna in vorm buigen), heeft hij de beugel voor de koffer gelast, en
twee niet te repareren onderdelen, uit staal van de grond af aan opgebouwd.
De Suzuki ziet er niet meer als nieuw uit, maar werkt wel weer alsof hij nieuw
is.

Daarna naar de grens. Onderweg kwamen we langs de Ararat. Wat een majestieuze
berg is dat. De meeste hoge bergen zijn vaak een onderdeel van een keten, maar
de Ararat staat pontificaal in zijn eentje 5100m hoog te wezen. Prachtig, je
wordt helemaal blij bij het aanschouwen van deze berg.

Bij de grens aangekomen bleek de bureaucratische wirwar monumentaal te zijn.
Bij de laatste stap na 20 loketten bezocht te hebben, bleek de eerste
Turkse official een fout gemaakt te hebben bij 1 van de motoren en mochten
we het riedeltje helemaal weer overnieuw doen.

Doorgereden tot de eerste grote stad, Maku, die verstopt ligt in een soort
canyon. Heel bijzonder, fotos volgen.
 

Please click here to give your own feedback

moeder Antje

Dit hoort er dus allemaal bij een avontuur. Er rijden ook engeltjes mee op jullie schouders. Was de schade verdeeld over 2 motoren? Zo raken juliie wel aangepast aan de "niet westerse" omstandigheden; boeiend.  Vanmorgen keek ik om 8 uur omdat ik naar Utrecht moest en zag dat jullie nog niet te spotten waren maar jullie hadden dus iets anders te doen. Een van de bestuursleden die ik trof in Utrecht was zeer geinteresseerd naar jullie route. Zij heeft met het gezin vanwege een turkse pleegdochter al vele kilometers in Trukije afgelegd. Hun volgende doel in Kyrchisië. Ze zal jullie zeker volgen.
Alle goeds
Please click here to give your own feedback

Susan en Henk

Hoi Tom en Martin
Wat een afstand hebben jullie al afgelegd. Voor je het weet zit je in een andere wereld.
Een voorspoedige reis met veel mooie en bijzondere ervaringen toegewenst namens ons beiden.
We kijken met smacht uit naar de foto's en de verhalen
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vandaag was  in alle opzichten een zware dag. Het begon allemaal heel goed,
niet te warm, op tijd weg, zonnig en de weg leek goed te zijn. Na 200 km
werden we van de weg gehaald door de politie: te hard gereden. Ons was niet
helemaal duidelijk waar dat dan was, maar de mannen waren onverbiddelijk:
allebei een bon. We vonden elkaar echter wel sympathiek en toen de politie
weg ging kregen we een hand en een meloen.

Daarna ging het een lange tijd goed, maar als de Turken iets doen, dan doen
ze het goed. In dit geval het ombouwen van de E80 van tweebaans naar vierbaans.
Dat doen ze niet stukje bij beetje maar over een traject van 800km tegelijker
tijd. Soms zijn de additionele 2 banen al bruikbaar en soms niet. Dat levert
het nodige heen en weer geswitch op. Soms ligt er asfalt en soms niet. Daar
ging het dus fout. Plotseling boven aan een heuvel (in een bocht) ging het
goede asfalt over in een rulle grindbak. De schade: een krom stuur, een
afgebroken voetstepje, een koffer die van popnagels ontdaan was en een
gebroken spiegel. Nadat we alles provesorisch gerepareerd hadden, reden we
in het donker het laatste stuk naar Agri. Martin zag even een donkere schim
tussen hem en de vrachtwagen voor hem op de vierbaansweg.Drie seconden later
renden 2 heftig geschrokken paarden op een afstand van nog geen meter langs
twee even heftig geschrokken motorrijders.

Morgen lassen en naar Iran
Please click here to give your own feedback

Maatje Herman

Istanboul blijft een indruwekkende stad. Ben benieuwd naar awt komen gaat.
Please click here to give your own feedback

Broer Geert

De donatie-teller loopt mooi op... eigenlijk moet het doel toch uiteindelijk wel een € 1,-/km zijn... Oftewel het 10-voudige van wat er nu op staat... Ben lekker aan het rondspuien op mijn werk... allemaal motorfanaten, dus wie weet. Ook binnen de familie de tamtam op gestart...

Vrijdag een nieuwe laptop gekocht; ik wil de reis toch wel goed kunnen volgen... ;-)

Goede reis verder!!!
Please click here to give your own feedback

Helmich / Papa

Dag iedereen!

Toen ik vandaag, zondag 23/8, tegen twaalven uit de kerk terug kwam, de PC startte en spot track opriep, meldde het systeem '7 seconds ago' (12:57:45)!

Ik had toen heel even het gevoel op jullie achterlichtje mee te rijden! Ik wou dat gevoel even delen . . .

Volgens de kaart een bergachtig gebied, maar rij-technisch lijken jullie aardig op te schieten. Klopt?

Een aantal medekerkgangers vertelden mij dat zij jullie volgen via de website!

Good goan!
Please click here to give your own feedback

moeder Antje

Zaterdagavond elf uur. Ik ben thuis na de derde dag Cellofesrival. Het blijft prachtig zomerweer en het is een waar feest om zo in de eigen stad "uit" te zijn. Vanmorgen een concert van Ernst Reijseger ( cello) met  Luciano Biondini ( accordeon). Zij spelen ook de filmmuziek voor de film van Van Herzog "My Son My Son What Have Ye Done". die september as uitkomt. Van deze titel hoeft Martin zich niets aan te trekken. Het derde stuk dat zij vanmorgen speelden kon ik zo bij jullie plaatsen. Twee muzikanten met hun instrumenten ( motoren) die in dialoog van fluisterzacht tot donderend geraas intensief contact hadden en buitengewoon veel plezier aan dit samenspel beleefden. Met Papa naar het Marktconcert in de Walburg geweest; ik nog naar een concert in de Sint Jan; daarna op de markt samen gegeten, bomvol. Vanavond in de Burgerzaal wederom een concert cello en piano met russische componisten. In de pauze iedereen de straat op om 30 verlichtte ruituigen te zien langs rijden en tot slot een strijkkwintet. Jullie zijn veel in mijn gedachten als ik naar deze prachtige klanken luister. Ik ben benieuwd hoe Azerbejzan eruit ziet. Van een patient kreeg ik eens een schilderij met bergen. Gisteren groot artikel in de krant dat Istanboel worstelt met de keuze tussen behoud van oude gebouwen en huizen ( veelal van hout) en de behoefte aan moderne bouw; een verschil van mening tussen regering en Unesco.
Goede reis verder.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vanmorgen vroeg vertrokken uit Istanbul. Eerst nog met de motoren langs de
Aia Sofia voor een statieportret en daarna langs de Bosporus in de richting
van de hangbrug die Europa met Azie verbindt. Aangenaam warm, wel veel wind.
Nadat we de Bosporus achter ons gelaten hadden verdween de wind ook en qua
meteorologische omstandigheden brak de beste dag tot nu toe aan. 23gr, geen
wind, het was heerlijk.

Langzaam stegen wan naar de centrale hoogvlakte van Turkije om zo rond de 900m
hoogte verder te rijden. Dat bleek uit de temperatuur, die bleef tot laat in
de middag aangenaam en steeg uiteindelijk naar 27gr. Ook de wind, die we
achtergelaten hadden, kwam op de Anatolische hoogvlakte weer terug.

Iets verder nog dan we geplanned hadden een onderkomen gevonden. Heel druk
klein provinciestadje: Amasya. Toen we na het douchen het hotel verlieten,
hoorden we de electronisch versterkte opname van de muezzin, die opriep
tot het gebed. Het stadje leek helemaal leeg te zijn. Om 8 uur, mogen
de Islamieten weer eten en werd er met autos met grote Turkse vlaggen
en met veel getoeter door de hoofdstraat geragd.
Please click here to give your own feedback

Henk

Hai Tom en Martin, geniet  van Turkije, heerlijk dat ik julie zo "volgen" kan!! ga zo door!! groetjes en nog vele veilige kilometers.
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vandaag wezen sightseen in Istanbul. Het eerst naar de Aja Sofia geweest.
Prachtig gebouw met een historische dubbelfunctie: eerst vroeg Christelijk,
later Islamitisch. Speaking of which, de Ramadan of Ramazan (zoals ze het
hier noemen is vandaag  begonnen en duurt 29 dgn -- minstens zo lang als ons
verblijf in Islamitische landen. Een behulpzame hotelemployee wist ons te
vertellen dat dat in Istanbul niet zo merkbaar was, maar in Anatolie misschien
wel en zeker in Iran. Ons programma voor de komende 6 dgn is...

Daarna naar het Topkapi paleis. Prachtige mozaieken afgewisseld met overvolle
zalen met Byzantijnse potten en pannen en Byzantijnse bling-bling.

Als laatste naar de Blauwe Moskee, die natuurlijk helemaal in het teken van
de rama(dz)an stond.
Please click here to give your own feedback

Gert en HenriŰtte Steentjes

Avonturiers,
We volgen jullie gigareis met veel plezier, kunnen we nog mee ??
Prachtige foto's op jullie site! (Toch niet met dat kleine cameraatje gemaakt?)
Veel plezier met knorrende maag door Turkije!
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vanmorgen zijn we vertrokken vanuit Haskovo in Bulgarije voor de laatste 360km
naar Istanbul. Het eerste deel van de tocht, tot aan de Turkse grens geschiedde
zonder enige noemenswaardigheden. Kleine dorpjes langs de weg, met relatief veel
mensen op straat die allemaal erg druk zijn met iets.

De grensovergang was iets totaal anders: spaceship Enterprise op de Veluwe. Er
rees een gebouwencomplex op dat de capaciteit had van 500 autos per uur (of zo).
De loketten waren genummerd tot boven de 100 en wij kwamen aan bij loket 83.
Aldaar moesten we het kenteken van ons voertuig doorgeven. Voor een paspoort
was het nog te vroeg. Door naar loket 100. Daar moesten we onze paspoorten
laten zien. Ah, geen visum, ga door (te voet) naar loket 92, koop een visum
en kom dan terug. Stempel en naar het volgende loket. Nu moeten we de combinatie
van persoonlijke gegevens en voertuiggegevens kunnen laten zien. Als laatste
nog naar een loket waar we de combinatie van voertuiggegevens en persoonlijke
gegevens moesten laten zien. Daarna waren we welkom in Turkije.

Onderhand was er een wind opgestoken van 6 Beaufort, die schuin van voren kwam.
Slechte invloed op benzineverbruik en op rijstabiliteit. Zonder mekkeren en
zonder veel (Turks) geld doorgereden naar Istanbul.

Tot onze stomme verbazing een mooi hotel gevonden aan de zee van Marmara, 10min
lopen van de blauwe moskee, voor een zeer schappelijke prijs: Hotel Kalyon. Morgen begint de
Ramadan, maar volgens kenners heeft dat geen gevolgen voor onze reis.
Please click here to give your own feedback

Helmich / Papa

Mama's enthousiasme over alle moderne communicatiemiddelen doet mij er aan denken dat ik deze zomer exact 40 jaar geleden aan het afstuderen was op Satelliet Navigatie. Er stond toen een één-kanaals ontvanger van militaire makelijk ter beschikking met een gewicht van 18 kilo. Nu heb ik hier een (al weer verouderde) 12-kanaals ontvanger liggen van 18 gram. En dat blokje pienter op de motor met al zijn ingebouwde vernuft weegt amper 2 ons.
Dat is dus de vooruitgang van onze tijd. Een voorrecht om daar getuige van te zijn. En daardoor onze avonturiers te kunnen volgen op hun pad!
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Vandaag van Beograd in Servie naar Haskovo in Bulgarije gereden, ruim 650km.

Een paar dingen vielen erg  op: het groot aantal vakantiegqangers met Nederlandse nummerplaten die ons in Audis, bmws en volkswagens tegemoet kwamen, waarbij de specifieke bedoeling van een tweebaansweg regelmatig niet geheel begrepen werd.

Daarnaast het grote verschil tussen oud en nieuw: terwijl wij een herder met wat geiten voorbij suisden, werden wij op onze beurt weer voorbijgesuisd door Porsche Cayennes, BMW 7series en meer van dat spul.

De temperatuur neemt toe, de stoffigheid van de wegen ook en de hoeveelheid vrachtverkeer ook. We bevinden ons zonder twijfel op een majeure aan- en afvoerroute van Azie
Please click here to give your own feedback

moeder Antje

Vandaag belde papa over het telefooncontact met Lubo. Ik ben helemaal enthousiast dat ik jullie zo kan volgen via alle communicatiekanalen. Vanmiddag volg ik met extra belangstelling het stukje naar Sofia; ik kan me bij die wegen wat voorstellen. Behalve in US kan Martin nu dus ook aan deze kant van de oceaan een woonplek vinden. ( wel onkruid wieden). Mijn kop begint al iets gemakkelijker op twee sporen te lopen. Veel goeds voor jullie beiden.
Please click here to give your own feedback

Sander Wartenberg

Sinds zaterdag al 274 bezoekers en meer dan 1500 pageviews. De website wordt bekeken door mensen uit de VS, GB, Frankrijk en zelfs Ecuador!
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Toen we vanmorgen in Varazdin om 0630 uit ons raam keken, was de stad al
helemaal wakker. Mensen liepen met boodschappen over straat, straatwerkers
waren al druk in de weer. Vanuit Varazdin via de niet_snelweg in de
richting van Osijek. De weg was goed, maar de dorpjes rijgen zich aan elkaar
en de stukken waar je een beetje vaart kunt maken zijn beperkt. In Kroatie
herinnert zich nog weinig tastbaars aan de oorlog, maar naarmate je verder
naar het oosten komt, wel steeds meer: kogelgaten in de muren en in Vukovar
nog steeds totaal aan puin geschoten industrie en watertorens.

De grens tussen Kroatie en Servie wordt bij Llok gevormd door de Donau.
De ene grenspost aan de ene oever, de andere grenspost aan de andere oever
met de brug als niemandsland. Bij de Servische grens werd ons om de groene
kaart gevraagd. Die hadden we, beiden van 2009. Voorbereiding is alles, nietwaar?

Die van Martin werd goedbevonden, die van mij niet want daarop stond Yu in
plaats van Republikska Serbska. Ik mocht niet verder, tenzij ik een verzekering
voor een maand a 80 euro afsloot. De douanier wilde nog even overleggen met
zijn meerdere, maar er was niets aan te doen. Uiteindelijk kwamen we tot
het volgende vergelijk. Ik zou de douanier vragen of hij mijn paspoort nog
een keer wilde inspecteren. Als hij daar iets zou aantreffen dat hij leuk zou
vinden, mocht ik toch het land in. Op deze subtiele wijze wisselde 10 euro
van eigenaar. Na de transactie zei de douanier: Als jullie naar Novi Sad
willen dan moeten jullie bij de kerk rechtsaf. En zo geschiedde.
Please click here to give your own feedback

Dorrie

Hoi Tom en onbekende Martin,
Ook Herman en ik volgen jullie trip met spanning. Kom heelhuids en veel ervaringen rijker weer thuis!
Groet,
Dorrie
Please click here to give your own feedback

Louis Ria

Hallo Tom
We volgen jullie op de voet via internet.
We wensen Jullie een hele goeie reis en tot ziens
Groeten van ons
Louis Ria
Please click here to give your own feedback

clementine Gunnewijk

Hallo stoere helden,
jullie zitten nu in Kroatie en wij aan de Bodensee. Stiekem proberen oma en ik jullie na te apen. We moeten aan onze fietstocht nog beginnen. Heel veel plezier jullie en niet te veel van de route afwijken, Voor je het weet zit je in Timboektoe. Wij denken veel aan jullie.
moeder(oma) en clementine xxx
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

Via democratische weg hebben we besloten om een iets andere route te nemen. Het advies van Helmich om via Servie te gaan woog daarbij ×waar. We ×ijn aangeland in Vara×din in Kroatie. Morgen hopen we dicht in de buurt van Bulgarije te komen. Fotos komen ook morgen...
Please click here to give your own feedback

Jeroen Blankendaal

Hoi Tom en Martin,

Leuk om te zien dat jullie eindelijk onderweg zijn. Ik blijf zeker jullie site in de gaten houden. Geniet er van, tof dat jullie dit doen!
Groet! Jeroen
Please click here to give your own feedback

Ronald


Around2Seas is now also available as a group on LinkedIn. This group to raise awareness for the adventure and good cause of Martin and Tom and to support them on their journey.

Ronald van Puijenbroek
Please click here to give your own feedback

Martin en Tom

We zitten voor de tweede keer in een hotel met minimale bemanning: gisteren in een hotel waar de totale onderhandeling over de kamer remote gedaan werd: via de intercom die verbonden was met het huisadres van de beheerder. Vandaag in een hotel waar een dame zit die bij iedere servicevraag meewarig haar hoofd schut, zich verbazend over ieder van onze vragen: Of we wat kunnen eten: natuurlijk niet, of we wat kunnen drinken: jawel, maar zelf pakken en zelf administreren.

Al met al was het een geslaagde dag. We hebben Bundesstrasse 8 gevonden die ons door geheel zuid Duitsland bracht, van Wurzburg naar Passau. Morgen volgen we de Donau tot aan Wenen en rijden vervolgens door naar Hongarije.
Please click here to give your own feedback

Alberto Boin

Ciao Tom & Martin,
Have a nice trip around 2 seas!

Please click here to give your own feedback

William Klein Zeggelink

Hi Tom & Martin,
 
Heel veel succes en lots of fun tijdens jullie spectaculaire avontuur, pas goed op elkaar, en kom behouden terug!

Groeten,
William
Please click here to give your own feedback

Judith

Gisteravond (donderdagavond!) 22 uur waren zowel Tom als Martin klaar met inpakken. Het past allemaal in de koffers en het is niet te zwaar. Een hele prestatie, ik ben trots op jullie! Nog even en het gaat beginnen, morgen rond deze tijd zitten jullie op de motor, spannend! Ik ben nu al benieuwd wat jullie allemaal gaan meemaken...
Please click here to give your own feedback

Henk van Middelaar

Hai Tom en Martin, heel veel mooie reis momenten!! dit is een ervaring die je de rest van julie leven meenemen, en altijd gespreksstof zal zijn!! En Tom ik hoop dat de ervaringen die je nu op doet, de reis naar mongolie alleen maar dichterbij zullen brengen. Ik zal de achterbanden sponseren!! want de sponsering is duidelijk oke!!! he houd het rubber op het asfalt(waar aanwezig) en succes zaterdag en de rest van de trip!!!!!!!! groeten Henk, en Clementine we zullen ze volgen!!
Please click here to give your own feedback

Clementine

Zo langzamerhand beginnen de zenuwen op te spelen. Het afscheid van Tom en Martin komt nu wel heel dicht bij. Hebben we nog wat vergeten, gaat het wel passen, zal alles goed gaan. Vertrouwen heb ik in Tom en Martin. Heel veel plezier en tot op skype. xxxxxx Clementine
Please click here to give your own feedback

Paul, Hyperpro

Hey mannen!

Succes met de barre reis!
(op zulke perfect afgeveerde machines gaat dat ongetwijfeld lukken!)
Ik ben erg benieuwd naar jullie verhalen!
Ik ga het zeker volgen.
Please click here to give your own feedback

Martin

The other day Lykle posted about our trip on his website (http://www.lykledevries.nl/my-kid-brother-will-drive-to-kazachstan-and-back-on-a-motorcycle/).
This was picked up by another website 24Oranges (http://www.24oranges.nl/2009/08/11/motorbiking-to-kazakhstan-to-help-fight-cancer/). The rumour is spreading.


Today also the banners are live. Pick them up and put them on your website please!
Please click here to give your own feedback

Janot

 Tom, Martin,

Heel wat anders dan een rondje Ijsselmeer.  Heel veel succes en kom behouden terug. Ik ga jullie website ingespannen volgen.

Groet,
Janot
Please click here to give your own feedback

Tom

Gereedschap op orde, bijna alle software geladen, alle kaarten in huis: Het komt nu echt met rasse schreden dichterbij. Aanstaande zaterdag rond 10 uur vertrekken we vanuit Den Bosch.
Please click here to give your own feedback

Paul Malschaert

Tom, houd je kompas goed in de gaten.
geweldige tijd toegewenst en ik ga je / jullie volgen op 'gepaste'  afstand.
groet P 
Please click here to give your own feedback

Martin

Vandaag een artikel over de trip in het Brabants Dagblad (pagina 22, 2e pagina van het katern 's-Hertogenbosch). Zal proberen een kopie of link hier op de site te zetten.
Please click here to give your own feedback

Lykle de Vries

De voorbereidingen zijn indrukwekkend, nu de reis nog. Geniet van het avontuur!
Please click here to give your own feedback

Familie van Puijenbroek

He Martin (en Tom),

Wat een super-initiatief !!!
Veel succes met jullie toer en vergeet niet te genieten.

Groets,

Ronald, Sabine,
Lianne en Iris
Please click here to give your own feedback

Eric

Around2Seas is ge-book-marked...Met de hoop dat mijn trip een keer zal volgen ga ik jullie volgen/sponsoren. Helaas blijf ik voorlopig met mijn GS en noppen op de Brabantse zandpaden.
Voor de site.. wie nemen jullie mee? Een tabje met "de geprepareede motoren" en een aantal prenten zou niet misstaan.
Verder, een beetje vroeg maar......kan ik me uitnodigen voor wellicht nog te organiseren after party / foto en discussie avond?

Veel plezier en houd je lijf heel,
Eric
(collega Judith)
Please click here to give your own feedback

Maurits

Hallo Martin,

Succes met de grote reis. Wanneer zijn jullie weer in Almaty? Ik werk tot ongeveer 25 Augustus op ons kantoor daar, daarna rijden we weer terug naar Astana.

groet,

Maurits
Please click here to give your own feedback

Dirk

Mooie trip, veel plezier, succes.
Wat motoren hebben jullie? Toch geen italiaans fabrikaat hoop ik  ; ) 
Tip: ga op een Ural!
http://www.udcn.nl/
Please click here to give your own feedback

Martin

Heb vandaag ook het Carnet de Passage binnen gekregen. Al het papierwerk is nu voor elkaar!
Nog 2 weken...
Please click here to give your own feedback

Murielle en Job van der Sijs

Hi Tom en Martin

Wat een geweldige initiatieve. Een droom combineren met een goede doel. 
Erg veel succes en we zullen jullie volgen

Murielle en Job
Please click here to give your own feedback

Tjerk Stapel

Jongens, nu begint het spannend te worden... Ik zie op de kaart hierboven dat er heel wat andere bromfietsers rijden, dus jullie zijn in goed gezelschap. Uiteraard ga ik ook doneren, jullie volgen, je succes wensen en vooral heel, heel veel plezier wensen!!
Tjerk
Please click here to give your own feedback

Tom

De eerste donatie voor Fight cancer is gedaan!!! 1 cent per km voor zowel Martin als mij. Dat is heel gaaf.
Please click here to give your own feedback

Tom

Alle visa zijn binnen en de aanvraag voor het carnet de passage is gedaan. Het lijstje met todo's wordt steeds korter. Het vervoer van de banden is nog een zorgenpunt, maar daar gaan we uit komen. De rest van de todo's zijn kleine zaken. 15 augustus komt vlot dichterbij
Please click here to give your own feedback

Sameer

Tom and Martin

Success !
Please click here to give your own feedback

Hans

Buurman en Martin,

Veel succes met jullie avontuurlijke trip door andere culturen. Ook ik zal jullie blijven volgen en verwacht leuke info op jullie site aan te treffen gedurende de tocht  around2seas.

Buurman Hans
Please click here to give your own feedback

Martin

Nog één visum en het Carnet de Passage te gaan, dan is al het papierwerk afgerond. Nog 4 weken.
Please click here to give your own feedback

Herman Verkerk

Hoi Tom en Martin,

succes met de voorbereidingen en een goede reis gewenst. Leuk Tom dat je wens nu werkelijkheid wordt! Ik zal de reis zeker volgen en ben best een beetje jaloers.....

Herman Verkerk
Please click here to give your own feedback

Henri Koppen

 Ik heb de bookmark gemaakt... Heftige reis! Hoop dat je goed weet waar je op moet passen ;-)

Henri
Please click here to give your own feedback

Tom

De voorbereidingen zijn onderweg. De laatste loodjes wegen het zwaarst. Nog 6 weken.
Please click here to give your own feedback
RSS Feed - Where are we RSS Feed - Photo's RSS Feed - Guestbook RSS Feed - Twitter